MisTique's

Soms

2012-01-29T01:45:00.002+01:00

Soms mis ik
mijn eigen delen
beleven
geven
samensmelten.

Soms verdwaal ik
mijn eigen dolen
onverholen
verstolen
vervlogen.

Soms droom ik
mijn eigen overgave
diep in me
oprecht in me
verscholen in me.

Soms geef ik
mij aan jou
deel en beleef ik
kan ik dwalen en dolen
omdat ik van je hou.

Wachtend

2012-01-24T18:31:00.003+01:00

Fotografie Martin Rafael Class

Wachtend, weggedoken in een wereld met eigen verlangens. Rust in het niet hoeven kiezen, slechts wachten...

Een Bijzonder Delen

2012-01-24T07:54:00.001+01:00

Een gezellig avondje met vrienden, na lange tijd elkaar weer eens zien. Heel veel om bij te praten maar ook gewoon genieten van de warmte van het elkaar weer zien. ’s Middags voor we vertrokken had ik besloten om aandacht te besteden aan mijn uiterlijk. Niet dat ik dat normaal niet doe, maar ik zocht naar ruimte voor mijn eigen vrouwelijkheid. Na wat dralen met verschillende rokjes, laarzen die ik wel wilde dragen maar de pijn in mijn rug teveel wisten te versterken, had ik uiteindelijk iets gevonden waar ik me vooral lekker, en niet minder belangrijk, mezelf in voelde.

Het voelde heerlijk om weer eens zo dicht bij mezelf te zijn, de reis trok wel veel van mijn energie weg maar tegen de tijd dat we arriveerden was ik door mijn ergste dip heen. In de auto had ik mijn partner geplaagd, wat hem de plagende opmerking ontlokte dat hij bij onze vrienden om een cane zou vragen. Die opmerking deed van alles met me, het prikkelde me, ik zou een huichelaar zijn als ik niet toegaf dat de gedachte me opwond, maar het gaf me ook onrust. Ik wist niet of ik er al wel aan toe was, maar mijn eigen dubbele gevoelens brachten me in verwarring. Het bleef spoken in mijn hoofd en ik deed mijn best het los te laten. Eenmaal bij onze vrienden raakte ik de onrust kwijt, heb ik genoten van het heerlijke eten en de tijd en ruimte die we voor elkaar hadden. Tot na het eten Grey en ik op de bank zaten en weer dat grapje van die cane langskwam, de man des huize reageerde vrij adrem op het grapje en ging een cane halen. Mijn onrust werd groter, ik probeerde nog wel een nuchtere en stoere modus te vinden en wist het op te brengen om geïnteresseerd de cane te bekijken maar van binnen raakte ik de weg kwijt. Want ik betrapte mezelf op het gevoel om deze cane te willen voelen, ik verlangde ernaar dat Grey mijn hand zou pakken en meenemen naar de tafel. Dat hij me voorover zou laten buigen om de cane uit te proberen, en tegelijkertijd worstelde ik met het respect naar onze vrienden toe. Ook al delen we deze gemeenschappelijke hobby, dat betekent nog niet dat je zomaar iemand voor het blok zet. Voor ik tijd had om verder te verdwalen in mijzelf had Grey mijn hand gepakt, en even later bevond ik mij voorover gebogen over de tafel en voelde de warme striemende pijn van de eerste tikken van de cane op mijn billen. Heel even dreigde ik verder verstrikt te raken in mijn eigen strijd, wilde ik dit wel? Wilde ik wel dat anderen konden zien dat Grey mij zo over de tafel liet buigen? Ging dit over mijn grenzen? Ik moest het eerlijk toegeven, het was niet over mijn eigen grens, het was iets dat helemaal klopte in het moment. Het voelde goed, en het was spannend, het gaf onrust maar net niet teveel. Het maakte me kwetsbaar en dat was heel erg eng maar zelfs dat bracht me waar ik wilde zijn. Ik liet mijn strijd los, ik vertrouwde op Grey en zijn invoelend vermogen of dit niet voorbij een grens van onze vrienden was. Ik vertrouwde op hun eerlijkheid om aan te geven wanneer wij voorbij hun grenzen gingen. Want tot op dat moment was het weinig anders dan een paar tikken met een cane waarvan Grey had laten merken nieuwsgierig te zijn naar hoe deze zou aanvoelen als hij hem hanteerde.

Het moment dat ik een stem hoorde zeggen ‘hou haar handen vast’ en ik de handen van mijn vriendin op de mijne voelde kon ik mijn laatste twijfels over het eventueel overschrijden van grenzen binnen de vriendschap loslaten. Ik dook een diepte in, met een onwijs grote snelheid. Het was vreselijk bijzonder om dit stukje intiem delen uit onze relatie te delen, om onze vrienden hierin toe te laten en om vervolgens te zien hoe zij op hun beurt ons toelieten in een stukje delen van hen.
Ik voelde een mengeling van trots en respect voor wat ik mocht zien, gemengd met nog een stukje verwarring over mijn eigen kwetsbaarheid. Ik was me haarscherp bewust van het gegeven dat voor het eerst in heel veel jaren een andere Dom dan mijn eigen partner mijn kwetsbaar delen kon aanschouwen. Ik vocht met een innerlijke strijd waarin een stuk schaamte probeerde grip op me te krijgen, ik liet de strijd los want er was niets om me voor te schamen. Ik voelde me prettig daar waar ik was, ik was me bewust van hoe vreselijk kwetsbaar ik me voelde maar ik voelde me ook veilig en geborgen in de vriendschap van deze twee bijzondere mensen. Toen Grey aanstuurde op een orgasme vond ik dat vreselijk moeilijk, ik wilde het tegenhouden maar kon niet winnen van mijn lichaam wat zo graag wilde loslaten en ontladen. Ik liet los, ik huilde, verstopte me heel ver in mezelf en kwam weer terug. Ik voelde me vrij en breekbaar maar ook vreselijk gelukkig en bijzonder.

Draden

2012-01-12T00:51:00.001+01:00

Waar is het dwalen, het eindeloos verdwalen. Ik geef en raak mezelf kwijt. Ik verzet me en raak mezelf kwijt. In iedere tegenstelling zoek ik een uitweg, in iedere weg raak ik het spoor bijster. Geen pad leidt naar rust, rust leidt niet naar een nieuwe weg, een nieuwe weg leidt niet naar een uitkomst.

Ik breek in het mezelf willen geven en vastlopen, ik voel me het web dat ooit geweven werd en nu verlaten en verward in de wind wiegt. Draad voor draad breekt af, de kern ontrafelt tot er weinig meer over is dan een draad die door de wind gedragen wordt.

Die draad ben ik, dat kleine breekbare, vrijwel onzichtbare draadje dat zich vastklampt aan de wind en hoopt dat ze oplost in het luchtledige.

Waar ben je

2011-12-17T02:10:00.000+01:00

Waar ben je
Als ik me verloren voel?

Waar ben je
Als ik me vergeten voel?

Waar ben je
Als ik me verlaten voel?

Waar ben je?

Als ik voel
Diep, intens, puur

Als ik wil delen
Uit mijn diepste

Als ik wil geven
Uit mijn binnenste

Waar ben je dan?

De kunst van volgen

2011-10-13T00:47:00.005+02:00

Een vreemde verwarring neemt bezit van haar. Ze is zich bewust van de dualiteit in zichzelf, haar verlangens en haar weerstand. Haar onderdanigheid en haar dominantie. Haar wil om te pleasen en haar rebelsheid. Haar behoefte aan pijn en haar behoefte aan koestering. Haar behoefte aan tederheid en haar behoefte aan ruwheid. Haar basiskracht van groot en sterk zijn en haar innerlijke klein willen zijn.

Soms zijn er momenten waarin ze verstrikt neigt te raken in zichzelf, in al die tegenstellingen.

Wat wil ik dan...vraag ik me af. Welk deel wil er wat?
Ik voel me in deze momenten zo vaak ongezien, ongehoord, niet begrepen.
Maar als ik zelf al niet aan kan geven wat ik wil, welke behoeftes het meest sterk zijn, welke verlangens het meest heftig dralen. Hoe kan ik dat dan overbrengen?

Dat brengt me bij een ander innerlijk conflict, er is nog steeds een gevoel van in de steek gelaten voelen dat overheerst. Dat gevoel is sluimerend aanwezig in elke zucht, in iedere overgave. Soms overstemt het, soms belemmert het, zo zelden is het er niet.

Ik probeer een weg te vinden in een gevoel van niet meer volledig en compleet kunnen zijn, ik kan niet compleet zijn in en met mezelf. Er zijn delen in mij die zich zo ver weg verstopt hebben, er zijn delen die het minder boeit. De masochiste in mij baant haar eigen weg, ze geeft aan wat ze nodig heeft en zolang dat niet leidt tot innerlijke conflicten met de andere delen kan zij haar verlangens invullen. De andere delen laten haar, bewonderen haar soms om haar eigengereidheid, maar het meest nog om haar onafhankelijkheid. Ze zoekt geen emotionele koestering, ze zoekt alleen maar de beleving van pijn binnen haar grenzen. Ze weert toenadering en andere intimiteiten buiten haar belevingswereld. Ze schuwt overgave.
In haar wereld liggen daar de zwaktes, de delen die behoefte hebben aan geborgenheid en bescherming zijn dwalend aan hun lot overgelaten. De delen die behoefte hebben aan sterkte en duidelijkheid zijn verloren in hun eigen dolen. Zij heeft daar weinig last van, ze merkt alleen het effect van een gemis aan beleving zoals zij die af en toe nodig heeft.

Soms zou ik zo graag een minder complete persoonlijkheid zijn, minder bewust willen zijn van alle processen in mij. Het is een rijkdom met een hoge prijs, een pijnlijk bewust zijn de emotionele beleving van ieder aspect in mij. Een eenzaam dwalen in een weg waar maar weinigen nog weten te volgen.

Daar glimlacht ironie, de kunst is niet dat ik volg, ware kunst ligt in het mij durven en kunnen volgen.

Deze dans zonder haar

2011-10-03T18:01:00.001+02:00

Alsof een wezenlijk deel in mij niet mee kan met de beweging. Ik voelde me verlamd in een dans die werd begeerd, waarnaar intens werd verlangd. Maar toen de muziek werd ingezet verstomde iedere passie, verscholen keek zij toe.

Mijn lichaam in beweging, een eigen unieke dans, maar zonder haar. Ze bewoog niet mee, ik kon haar hand niet pakken, haar onrust niet sussen, haar passie niet aanwakkeren.

Eenzaam voelde ik mij, in deze dans zonder haar.

In een beweging gemist

2011-10-03T17:57:00.000+02:00

In een beweging gemist
Herkend en verloren
De beelden gewist
Tot leegte verworden.

Dwaal maar

2011-09-27T01:32:00.002+02:00

Dwaal maar
Fluistert tijd
Dool maar
Mij raak je niet kwijt.

Ik pak haar hand
Laat me leiden
Even minder onthand
Minder scherp het lijden.

Laat me maar
Fluister ik naar tijd
Ik dool wel
Mijzelf raak ik zomaar niet kwijt.

In een andere tijd

2011-09-25T09:05:00.001+02:00

In een andere tijd
Op een andere plaats
Kon ik dansen
Vrij van alles.

De beweging herinnerd
Mijmer ik dromend verder
In gedachten heb ik gedanst
De herinnering neem ik met me mee.

Ik zou weer willen Zijn

2011-09-25T02:22:00.003+02:00

Ik zou weer willen Zijn
Echt, puur, intens.

Verdwalen in het zijn
Bij mezelf zijn
Me niet herkennen in het daar zijn
De weg kwijt raken in het zijn
Verwonderd raken over het zijn
Verward raken over het zijn

Ik mis het Zijn.

Afbeelding van Igor Amelkovich

Toen ze langs kwam

2011-09-25T02:03:00.005+02:00

Even, heel even, kwam zij voorbij. Als een vage geur die je prikkelt wanneer ze alweer vervlogen is. Net als zij. Vervlogen, het enige dat nog aan haar herinnert is het spoortje naar een klein bijzonder plekje in mijn hart.

Voor haar alleen, alleen voor haar.
Een plekje waarvan het deurtje zelden open gaat. Vanavond was daar ineens een moment, ineens wilde ik even bij haar zijn. Bij dat gevoel, bij een vervlogen beweging.

Vluchtig met een speelse belofte.
Kwetsbaar met een vurig hart.
Als spelen met vuur, niet mijn vingers brandde ik, het vuur was gevlucht.

Heel soms denk ik aan haar, aan haar speelse blik, haar verlegen houding. Aan de bijzondere symbiose tussen ons. Aan haar vlucht, haar angsten, haar verlangens. Aan de belofte van iets dat bijzonder mooi had kunnen zijn, in een andere tijd wellicht, een verborgen dimensie misschien.

Nu schittert ze in de kamers van mijn herinnering, en soms heel soms dan waag ik me eraan haar even wat tastbaarder te voelen.
Haar dromerig karakter heeft weinig aan kracht verloren, haar geloken onschuld flirt nog altijd. Ik glimlach.......en klik weer verder.

Dwars meisje

2011-08-20T12:17:00.001+02:00

Ze is soms graag dwars, het meisje in mij. Het is een uitlaatklep waar ook de andere delen in mij wel eens gebruik van willen maken, al is dat de laatste maanden amper gebeurd. De laatste dagen merk ik dat er meer dwarsigheid is, meer uitdagen maar zodra er een reactie volgt is er onrust. Vraag ik mezelf af, wil ik dat wel? Een reactie? Nee soms niet, soms wil ik alleen maar dwars zijn. Zo heb ik wekenlang express geen staartjes in gedaan en de lolly die in mijn tas zag die ik mocht eten áls ik twee staartjes in deed in mijn tas laten liggen. Zo lang dat tegen de tijd dat ik eraan toe was de lolly spontaan haar weg naar een puber had gevonden.
Nieuwe ronden, nieuwe kansen na weer een (dit keer voorraad) lolly te hebben gekocht was er een leuke spanning die de dwarsheid in mij wist te voeden. Mijn staartjes hebben zelden zo parmantig heen en weer gedanst als toen ik mijn lolly ging eten. Niets of niemand had hem van me af kunnen pakken.

Soms is het heerlijk om even gewoon een dwars meisje te kunnen zijn…..

In de dans kan ik verdwalen

2011-07-20T09:51:00.002+02:00

In de dans kan ik verdwalen
Wanneer zij breekt
Ik haar vragend smeek
Me niet te verlaten
Omdat dwalen
Het dolen
Overstijgen kan.

Reflectie van een lege Dans

2011-07-16T01:10:00.000+02:00

Is het verlangen dat mij mist, of mis ik verlangen….ik verstap me in een vreemd klinkende melodie. Een melodie vervormd door verdriet, gekleurd door nog niet genezen wonden.

De sub in mij heeft de dansvloer verlaten, via de spiegel aanschouwt zij de reflectie van een lege dans. Soms verkies ik een lege dans boven geen dans, waarna een eenzame kilte me wegvoert van een warmte die heel even vertrouwd en veilig voelde.

Deze verdwaalde dansen met hun wrede beweging weten me te verleiden, ze fluisteren zoete woordjes en soms laat ik me vangen in hun web. Hopend dat de draden sterk genoeg zijn om me te vangen.

Loslaten is geen zweven meer.
Zweven geen loslaten.
De dans is houvast geworden zonder zwierige bewegingen die me de adem konden benemen. Ik voel me een verlamde danseres die alleen nog de herinnering kan koesteren aan toen ze dansen kon.

Ongeleide Dans

2011-07-16T00:50:00.000+02:00

Zonder muziek een pas gemaakt
Zonder woorden gedanst
Ongeleid rondgedraaid
Achter verlangen verschranst.

Verdrietig dwalen

2011-06-27T00:30:00.001+02:00

Onverwachte wendingen, onvoorziene omstandigheden. Zoveel impact, zoveel van mezelf kwijt aan het raken.
De meeste lezers hier weten het al, er is veel gebeurd dat mijn leven volledig op zijn kop gezet heeft. Dit is het blog er niet voor om te delen, ik schrijf erover op een ander blog welke je hier kunt vinden.

Temidden van de emotionele puinhopen dwaalt een verdoofd subje. Ze is nog steeds haar veilige haven kwijt, ze ziet de Dom wel maar ze kan geen weg vinden in vertrouwen dat beschadigd is. Niet eens bij haar en toch heeft het wel een enorme impact op haar. Ze wil loslaten, ze wil geven, maar ze komt niet verder dan een klein stapje wat haar eigenlijk alleen maar dichter tegen de muur aan heeft gezet.
In een hoek gedreven voelt ze zich, ze kan geen connectie vinden met de Dom die haar hand weet te nemen en leidt. Hij probeert het wel maar de vanzelfsprekendheid die er ooit was in het ervaren van veiligheid en geborgenheid, die is verdwenen. Of deze ooit nog terugkomt…geen idee.

De masochiste heeft zich ver heel ver teruggetrokken. Als er al een voorzichtige weg gezocht wordt om toch even enigszins te Zijn dan is dat moment er voor de sub. De beleving van pijn lijkt een nog sterkere koppeling te hebben met vertrouwen dan ik me ooit gerealiseerd heb. Nu vertrouwen beschadigd is kan ik mijn lichaam en ziel niet zomaar meer openstellen, er zijn deuren dichtgegaan. Ik ben verdrietig om het gemis. Ik voel de dwalingen van de sub, ik voel de enorme frustraties van de masochiste.

Het is geen kwestie van een stap zetten en maar gewoon over me heen laten komen, dat pad ken ik en ik weet waar ze naartoe leidt…lege overgave. Op dit moment verkies ik geen overgave boven een lege overgave. Dan maar dwalingen, gemis en verdriet.

Gebroken met de Dans

2011-04-25T18:50:00.001+02:00

Nu Dansen in Zijn is komen stil te staan, is het missen van de dans het minst pijnlijk.
Het is dit huidige Zijn dat me eenzaam en verdrietig stemt. Ervaren dat delen is als op blote voeten lopen door scherven zonder te voelen, de dofheid van niet voelen is scherper dan de sterkste pijn. Het van binnen loslaten en afscheid nemen, van een afstand zien dat ik in dat rouwproces zit, terwijl aan de buitenkant alles gewoon lijkt door te gaan. Daar is nog een Zijn maar ik maak geen deel meer uit van haar.

Nu Dansen een lege beweging is heb ik besloten niet meer te dansen, voorlopig niet. Zolang mijn Zijn een lege plek is, kan ik niet dansen. Zolang er geen vuur is kan ik me niet laten leiden door mijn eigen passie. Misschien is dit een andere passie, de andere kant van passie. Een leegte waarin een wind wervelt, ze rukt en trekt aan de luiken van Zijn maar die geven geen gehoor. Ik hoor de wind, ik ben de wind maar ik voel de gespletenheid. Er is geen geheel meer.

Nu Zijn geen podium voor mijn dansen biedt, geen connectie met jou maar vooral niet met mezelf kan vinden, heb ik de afscheid genomen van de fysieke connectie met mijn Dansen in Zijn. Mijn o-ring heb ik opgeborgen, mijn trouwring weggelegd.

Ik wil geen uiterlijke schijn die tegenspreekt wat er innerlijk stuk gegaan is. Misschien komt er ooit een moment dat het goed voelt ze weer te dragen, dan is het een goede keuze ze weer om te doen. Nu ik ze heb afgedaan is er een zwaarte weggevallen in mijn gevoel, is er meer ruimte om verdrietig te mogen zijn. Ruimte voor het Zijn waar ik nu ben, met het verdriet en de pijn, met een open deur naar een leeg pad. Of ik dat pad ga betreden weet ik niet, dat ze er ligt zegt iets over het niet nemen van beslissingen die deuren dichtgooien. Grotere stappen dan dat kan ik nu niet zetten.

Verstomd het stille delen

2011-04-02T02:14:00.001+02:00

Verstomd het stille delen
In een deken van verdriet
Verwond in haar geven.

Verdwaald het ware geven
Omringt door muren
Van stilzwijgen.

Verward werd het beleven

2011-04-02T02:11:00.001+02:00

Waar bleef het eerlijk delen
Verdwaalde het oprecht geven
Verward werd het beleven.

Waar bleven ware woorden
Vergist in gespiegelde beelden
Ontspoord in doelloos dwalen.

Waarheid verstard

2011-04-02T02:04:00.001+02:00

Waarheid verstard
Door leugens verleid
Verward verdwaald.

Realiteit ontward
De leugens ten spijt
Verdwaald verward.

Overgave verstomt
Gebroken in haar gave
Verwond en verdeeld.

Gebroken woorden

2011-04-02T01:57:00.001+02:00

Gebroken woorden
Ongezien en ongehoord
Verstolen pijnen
Onbemind en onverstoord
Vervlogen beelden.

Laat mij maar gaan

2011-03-31T12:59:00.004+02:00

Laat mij maar gaan
Dan kun je dansen
Onbevangen in het rond.

Laat mij maar gaan
Dan kun je leven
Onbezorgd en ongegrond.

Laat mij maar gaan
Dan kun je zijn
Woorden dansen in het rond.

Laat mij maar gaan
Ik liet je begaan
Zie waar ik nu sta.

Terug in de Tijd

2011-03-25T01:19:00.001+01:00

Kunstwerk is van Olga Levchenko

Een stap terug in de tijd, toen ik met mijn eerste blogs begon vond ik veel rust, steun en geborgenheid in kunst die ik tegenkwam op Artmam.com
De site is bijna ter ziele, maar wellicht dat ik zolang de site nog bestaat nog iets van de mooie kunst die daar geplaatst is hier kan delen.

En daar gelijk dan een stuk houvast in vinden voor mezelf, ik heb veel van mijn social media de afgelopen dagen afgesloten. De behoefte me terug te trekken, ver terug te trekken, is enorm groot. Ik moet mijn wonden likken, en tegelijkertijd moet ik een weg zien te vinden om verder te gaan.

Verder met de wetenschap die er is. Vertrouwen dat opnieuw beschadigd werd, fake waarheden die voorgeschoteld werden als waar. Het is alsof ik in mijn leven zaken opnieuw moet definieren. Alleen mijn gevoel is helder, er is houden van en juist daar ligt ook de pijn. Zonder houden van was het wellicht makkelijker geweest, in ieder geval was de impact dan minder heftig geweest, de scherpte zou niet zo diep snijden.
Ik kan haar pijn nog niet voelen, de pijn van het vertrouwen dat in gebroken scherven aan mijn voeten ligt. De pijn van de delen in mij die zich hebben teruggetrokken.

Hoe kan een D’s bestaan zonder basis van écht vertrouwen? En wat is dan écht vertrouwen?
Er is momenteel één iets waarvan ik weet dat ik erop kan vertrouwen, en dat is dat de waarheid telkens niet de waarheid blijkt te zijn. Mijn waarheid wel, mijn partners waarheid fluctueert en past zich aan. Wenselijke waarheid, het zou een mooi begrip kunnen zijn ware het niet dat er zoveel pijn in schuil gaat.

Hoe kan de sub in mij ooit weer tot overgave komen…..en hoe oprecht is Dominantie als waarheid een variabel gegeven is….

Het zijn vragen die ik los zou moeten laten maar ze zijn momenteel mijn houvast. Daar waar voelen me op zoveel fronten in de steek heeft gelaten is denken mijn trouwe partner geworden. Een metgezel in eenzame momenten.

Muren

2011-03-25T00:50:00.001+01:00

Tranen verdwenen
In spelonken
Diep en donker.

Licht bescheen
Ruwe muren
Hoog en ondoordringbaar.

Duel

2011-03-25T00:45:00.001+01:00

Duel met schijn
haar venijn
weet me te raken
ik ervaar een ontwaken
vaag bekend
en zo onbemind.

Duel zonder strijd
haar tijd
tikt me onderuit
op werkelijkheid gestuit
vlucht overgave
en verstopt zich diep in me.

Het pure volgen van verlangens

2011-03-22T01:15:00.000+01:00

Verlangens zo divers. Mijn gevoel volgen is als wandelen in een, soms optrekkende, mist.
Ik weet soms hoe de weg loopt, ik ken de bochten, herken de steen waaraan ik me wel eens stoot en weet die te mijden. Er zijn momenten dat ik ineens een andere bocht heb genomen, ook die weet ik te herkennen en ik vind het heerlijk dat zelfs mijn verlangens niet voorspelbaar zijn.

Dat het niet altijd gemakkelijk is dat is wellicht een understatement. Met zoveel diversiteit in mijn verlangens vraagt het om een direct eerlijk volgen van mijn gevoelens, het vraagt ook om helder aanvoelen van wat ik nu precies verlang.
Natuurlijk is dat iets dat in tijd groeit.
Jaren geleden vond ik het verwonderlijk dat ik in staat was het verschil in verlangens in mijzelf te herkennen. Het ene moment verlangde de masochiste naar pijn, het andere moment verlangde de sub ernaar haar onderdanigheid te mogen uiten. Weer een ander moment verlangde ik naar een spanking, zonder bdsm elementen, zonder straf of regels. Gewoon een spanking om de ervaring en prikkels die alleen een spanking kunnen geven.
Op weer een ander moment is er een meisje dat wil spelen, uitdagend en speels. Soms seksueel gericht, soms alleen maar stoeiend om overmeesterd te willen worden, maar zeer zeker zonder seksuele elementen.
Zondermeer is dit voor een partner niet gemakkelijk, veel van deze verlangens (en de verschillen) zijn moeilijk in woorden te vangen. Het is niet gemakkelijk om aan mijn partner uit te leggen ‘vandaag verlang ik ernaar dat je me alleen maar een spanking geeft’ om de volgende dag wanneer ik een spanking krijg aan te geven dat die absoluut niet aansluit op het verlangen dat op dat moment in me leeft.
Gelukkig communiceren mijn partner en ik op meerdere niveau’s en hoef ik maar zelden verbaal uit te leggen waar ik naar verlang.
Toch kan juist dat soms ook heel prettig zijn. Zoals afgelopen week waar ik op de bank lag, tegen hem aan, terwijl we samen een film lagen te kijken.
Ineens werd ik me heel sterk bewust van mijn verlangen, ik wilde de cane voelen. Alleen maar de cane, niets meer of minder dan dat. Ik rekte me uit en sloeg mijn armen om zijn nek terwijl hij achter me lag, en ik zei ‘Wil je me een caning geven’

Die kreeg ik, en die was heerlijk. Het voelt geweldig om zo vrij aan te kunnen geven waar ik naar verlang zonder verstrikt te raken in een soort machtstrijd. Voor ons beiden telt het luisteren naar onze eigen verlangens. Vanavond las ik een mooi verhaal op een ander blog, klik hier om het verhaal te lezen, en dat maakte me bewust van hoe bijzonder en mooi het is wanneer je als partners je beiden zo vrij voelt om je persoonlijke verlangens te uiten en te volgen.

Nog meer bijzonder ervaar ik het dat ik steeds beter de verschillen in verlangens in mijn lichaam herken. En die aan durf te geven. De vrijheid in ons beleven en uiten wordt steeds breder en sterker, de wisselwerking tussen ons nog meer dynamisch dan deze al was, en onze belevingen steeds dieper en intenser.

Geheelde beelden

2011-03-14T01:30:00.000+01:00

Geheelde beelden
Gebroken glas
Herleefd verleden.

Opnieuw bepaald
Herdefinieerde grenzen
Immens verdwaald.

Gespiegeld verlangen
Intens beleefd
In nieuwe tijd gevangen.

Zij dwaalt en vind...

2011-03-12T01:53:00.001+01:00

Waar de wind even, heel zacht, mijn wang streelde.
Daar was het, waar ik verdwaalde.
Verloren prikkeling vloog voorbij de horizon.
Verlangens, bijna vergeten, klonken zacht.
Overgave puur en helder, sprankelde ongezien.
Klanken uit een verdrongen lied overstemden.

Ik wist en voelde, zij dwaalt en vind …mij.

Ik stond op het ijs

2011-02-17T01:26:00.001+01:00

Het ijs brak niet, ik wenste dat het zou breken. Emoties mij onbekend namen me mee, heftige confrontaties stelden me voor keuzes. Moment na moment. Geen enkel moment stapte ik van het ijs, ik bleef er staan. Vertrouwde op jou.

Verwarrend was de tegenstelling, zoveel meegemaakt, zoveel ervaring, zoveel dat mij bekend is en ineens werd alles dat bekend was ervaren vanuit andere emoties. Een deel in mij dat zich zelden profileert tijdens onze bijzondere momenten van delen.
Ik kon niet terugvallen op zekerheden in mijzelf, het was alsof iedere ervaring nieuw en onbekend was. De handeling mij bekend, zo vaak genoten vanuit andere delen in mij. Maar in dit deel…verwarrend onbekend.

Ik stond op het ijs, het kraakte, angst nam bezit van me. Verlamde me. Een vreemde rust overviel me. Ik wist met stelligheid, ik blijf hier staan, wat er ook gebeurd.
Emoties met een heftigheid zoals ze nimmer naar buiten kwamen zochten hun weg, hartverscheurend was mijn verdriet, scherp was mijn pijn. Je liet me niet wegzakken, gaf me geen kans door het ijs te zakken. Er waren momenten dat ik hardgrondig wenste dat het ijs zou breken, de donkerte me mee zou voeren. Alles leek minder eng en heftig dan daar waar ik me bevond. En toch, ik bleef daar staan. Op krakend ijs, met emoties gekleurd in een heftigheid zoals ik nimmer had gedeeld. Doodsbang was ik, voor de afwijzing, voor de veroordeling. Voor niet goed zijn zoals ik was, met en in de heftigheid van de emoties die mij in hun greep hielde. Ik liet ze, het was goed. Ook zij zijn deel van mij, ook zij mogen er zijn.

Ik had op het ijs gestaan en had een stap gezet zoals ik niet eerder had kunnen en durven zetten…..

Dansen op ijs

2011-02-14T02:04:00.001+01:00

Dansen op ijs is iets dat ik heel bewust uit de weg ga, al jaren.
Jaren geleden kwam ik tot de conclusie dat soms een Dom iets in mij losmaakt dat me het gevoel geeft op breekbaar ijs te staan. Ik raak verlamd, durf niet te bewegen, weet niets uit te brengen. Soms zet ik kleine stapjes, schuifelend en voetje voor voetje. Het ijs kraakt en beweegt aan alle kanten, ik heb geen houvast, weet niet waarop te vertrouwen. Er is altijd een moment dat ik hetzij het ijs verlaat dan wel erdoorheen zak, maar naderhand herinner ik me niets meer van dat moment. Dat is een beangstigende gedachte en genoeg reden om me niet op dat ijs te begeven. En toch…..is er een soort ambivalentie. Soms is er een aantrekkingskracht die sterker is dan mijn keuze om niet niet het ijs op te gaan. Nog steeds stap ik dan het ijs niet op, maar ik stel mezelf wel open.

Ik praat, ik deel. Ben openhartig, eerlijk en ontwapenend in mijn overgave in dat moment. Dat is niet het type overgave zoals in een praktische spelbeleving aanwezig is maar een overgave in de wisselwerking en communicatie. Ik geef en deel, onbevangen en ongeremd, met een trilling van emotie, met één voet op het ijs. Ik deel en vertel en dan ineens sta ik midden op het ijs. Hoe kwam ik daar? Geen idee. Hoe voelt het daar? Kwetsbaar, zo vreselijk breekbaar. Er is angst dat het ijs zal breken en er is een verlammende angst dat ik zal breken.

Mijn overgave in het moment wordt niet gezien als overgave, mijn delen niet als openheid. Het kwetst, waarom is het niet goed te zijn wie ik ben? Zoals ik ben en me voel wanneer ik op het ijs sta?
En op dat moment weet ik weer helemaal waarom ik me niet meer op het ijs begeef. Want telkens weer is de uitkomst ongeveer gelijk. Ik zie in de verte nog net het stipje van een Dom op de vlucht, of ik zie een Dom voor me staan op het ijs die mij met een stalen overtuiging probeert te vertellen dat ijs niet breekt, dat ik het ben die het ijs laat breken, dat als ik mezelf écht overgeef het ijs niet zal breken. Sommigen gaan zelfs zo ver om te vertellen dat er geen ijs is.

Dat klopt vanuit waar zij zich bevinden waarschijnlijk wel, maar waar ik me bevind is alleen maar ijs. Er schuilt een gevaar van strijd om wat waarheid is. Dat is een strijd die ik jaren geleden losgelaten heb. Als ik voel op ijs te staan dan is dat mijn waarheid, die hoeft niet de waarheid en beleving van de ander te zijn. Als ik op ijs sta dan verwacht ik dat de Dom die naast me staat me zijn hand reikt en aanbiedt vast te houden zodat ik niet bang hoef te zijn te vallen, niet bang hoef te zijn niet op tijd de kant te bereiken wanneer het ijs breekt. Maar ik stap niet op het ijs, en toch sta ik soms ineens op het ijs…met iemand die beweert dat ik niet op ijs sta.

Verwarrend..zondermeer

Want wanneer ik voel wat ik voel, dan is dat wat ik voel.
Wanneer ik me ineens op ijs bevind, dan is dat waar ik me bevind.

Vanavond was ik verdrietig. Het besef kwam binnen dat ik wederom had toegelaten dat iemand me wist te raken voorbij een punt van kwetsen, dat ik die ander had toegelaten in mijn diepere gedachten en belevingswereld. En opnieuw iemand me had weten te raken terwijl ik op het ijs stond, en het ijs brak niet maar ik wel. Verkleumd wist ik de kant te bereiken en na de verwarring die even duurde drong het tot me door.
Ik was geraakt omdat ik ben wie ik ben, ik was geraakt omdat ik niet werd gezien zoals ik ben. Ik was verward en verdrietig omdat ík niet werd gezien.

Ze danste me voorbij

2011-01-21T01:06:00.002+01:00

Ze danste me voorbij
Haar stappen
Geruisloos.

Ze volgde een melodie
De klanken
Onhoorbaar.

Haar dans is de mijne
De mijne de hare
Maar nimmer zo eenzaam.

Een nieuwe horizon

2010-11-30T01:30:00.001+01:00

Een veld vol bloemen, de zon verwarmd hun bladeren. Woorden dansen in mijn hoofd, toveren nieuwe beelden. Gevoelens, bijzonder en intens, verwarmen me.

Een speciaal kamertje ergens, ingericht alleen voor mij, werd gevuld met een nieuw beleven. De breekbaarheid en kwetsbaarheid van dit delen is nog zo tastbaar in mijn gevoel aanwezig, de hele dag door sluimert ze in mij.

Toveren met woorden danst voorbij, ik voel me als een gekweld schilder dat staart naar zijn doek, penseel in de aanslag maar zijn hand blijft in het luchtledige hangen. Woorden willen het doek niet bereiken, wind voert de kleuren mee, ze mengen een nieuwe horizon.

Een bijzonder schilderij, gemaakt door een bijzonder mens, tovert een beeld in mijn gedachten. Ik herinner me de kracht en schoonheid van het beeld, van de vrouw in het schilderij. Het beeld smelt samen met een nieuw beeld, kracht en schoonheid zoals alleen een vrouw haar dragen kan.

Ik tover nieuwe woorden aan een horizon, de zon kleurt mijn pallet, gevoel mengt een nieuw beleven.

In onze gedachten

2010-11-18T08:08:00.001+01:00

Vandaag dansen we in onze gedachten,
Jij leidt, ik volg, trage passen vormen het begin.

Vandaag beleven we in onze gedachten,
We duiken, ver, de diepte is de onze.

Vandaag delen we in onze gedachten,
Speels en teder, eerlijk en puur.

Vandaag houden we vast
Misschien kunnen we morgen weer loslaten.

Bevangen door de dans

2010-11-05T14:34:00.000+01:00

Wel vaker voelde ik een sluimerend verlangen naar een andere, wellicht diepere, overgave in mij dwalen. Soms kwam deze even heftig naar boven om meestal weer te verdwijnen. Dit keer niet, al tijdens het kijken van de film voelde ik de behoefte om me aan jouw voeten te plaatsen, om niet te denken, niet te vragen maar gewoon daar te zijn. Soms kan het me verwarren, deze verlangens die in de sub in mij leven. Vooral omdat de masochiste meestal op de voorgrond staat, zij kent uiteraard ook overgave maar deze heeft een ander karakter, een andere intensiteit.
De sub kan met haar mee tot op zekere hoogte, tot de grens van pijn waar de masochiste losgaat en de sub loslaat en niet mee drijft. Misschien omdat de masochiste in mij gemakkelijker haar behoeftes uit voelt de sub zich soms verloren in mij, herken ik wel haar verlangens maar voel me geremd ze te uiten. Of raak in conflict met de behoeftes van de masochiste. Het lijkt wellicht logisch dat beiden samensmelten in de beleving van bdsm maar de keren dat zij samensmelten zijn zeldzaam. Ze zijn als op unieke karakters, ieder met hun eigen behoeftes, ieder met hun eigen grenzen.
Natuurlijk geeft dit kleur en diversiteit aan onze bdsm beleving, diepte aan onze D’s, maar ook kan het gecompliceerd zijn. Soms ben ik me bewust van de interne strijd tussen de verlangens van de sub en de verlangens van de masochiste, dit keer was ik me vooral bewust van de verlangens van de sub.
Ze wilde dieper zonder te weten welke diepte ze bereiken wilde, ze wilde loslaten om het loslaten, zonder een doel na te jagen hoeveel in strijd dat ook mag lijken met het verlangen een andere diepte te willen bereiken.

In gedachten droomde ik weg terwijl een ander deel van mijn hersenen de film volgde, ik zag een delen tussen ons voor me, rauw en puur. Het verlangen vlamde door mijn lichaam. Wat de aanzet gaf weet ik niet, op een bepaald moment zat ik aan jouw voeten. Een zucht van verwondering en blijdschap bij jou, een zucht van opluchting en opwinding bij mij.
Een grapje over een deal met de poezen die de deken mochten hebben waaronder ik gelegen had in ruil waarvoor ik vastgebonden en genomen mocht worden, maakte jou duidelijk in welke mood ik was.
Je trok mijn armen naar achter en trok mij verder tussen jouw benen. Mijn lichaam reageerde, bijna deed het pijn zo sterk kwam het verlangen naar meer naar boven.
Mijn hoofd bewoog je naar achteren, ik sloot mijn ogen en nooit eerder had ik me zo veilig gevoeld met mijn hals ontbloot in jouw handen. Geen spoor van connecties met verleden kon me nog raken, ik zag ze staan, ver weg op een zijlijn. Ze waren losgekoppeld van de oude pijn en angsten, dit had niets te maken met wat er in het verleden gebeurd was. Deze handen bewogen anders, claimden anders. Intuïtief bewoog ik mijn hoofd nog verder naar achteren waarmee het was alsof ik je mijn hals aanbood, een scala aan emoties en gevoelens wervelden door mij om plots tot stilstand te komen. Je handen bewogen, vermeerderden druk, lieten los. Het was geen ontnemen van de vrijheid tot ademen, het was een vrijgeven in een andere dimensie. Je vingers streelden mijn hals, ik voelde het kloppen van mijn aderen, ik was het kloppen van mijn aderen.
Je handen omsloten mijn hals, ik voelde het sneller stromen van mijn bloed en het was of zij me meenam.
Je bewoog je handen weg van mijn hoofd, even voelde ik me koud en losgelaten. Je handen bewogen een andere dans, een onbekende dans. Je tikte zachtjes met je vingers tegen mijn lippen, ik hield ze gesloten, ontving de zacht tikkende cadans en liet me meevoeren in een zinderende dans. Verwarring dook op in mijn hoofd, dit kon niet, hoe kon ik dit toelaten, ervan genieten. Ik liet haar gaan, ze dreef weer weg.
Het was een overgave zoals ik niet eerder ervaren had, ik hief mijn hoofd naar achteren en bood je mijn lippen aan. Niet om ze te zoenen, niet om ze strelen maar om ze met je vingers te bespelen op een grens van het voor mij aanvaardbare.
Een fluistering waaide door mijn hoofd, ‘weet je hoe jij gegroeid bent…’ , ik glimlachte terwijl mijn lippen de grens van wat ik verdragen kon bereikten.

We verhuisden naar de slaapkamer, opnieuw ging ik aan je voeten zitten. Je trok mijn armen op het bed en strekte ze. Een waanzinnig sterk en heftig verlangen leek zich los te maken van mij, het was bijna alsof ik haar uit zag treden met een ongelooflijke kracht. Ze draaide zich om, keek mij aan, glimlachte en sprong weer terug in mij. Het ontnam me de adem, het moment dat ze weer in mij dook en haar glimlach werd de mijne.
Ik legde mijn hoofd in mijn schouders, deels gekoesterd in de warmte van jouw borst waren het opnieuw jouw handen die bespeelden. Een nieuwe dans, de cadans van zacht tikkende bewegingen tegen mijn mond, het bewustzijn van mijn kwetsbaarheid en kracht. Vreemde tegenstellingen in mijn gevoel, stilte in mijn hoofd, geluiden in mijn voelen.

Mijn lippen tintelden, mijn mond was droog, ik begreep de sensaties nauwelijks maar ik droeg ze, zij droegen mij. Mijn ogen spuwden vuur toen je vingers de grens bespeelden, je lach voelde warm en bevrijdend terwijl je weg stapte om mijn positie aan het voeteind van het bed te bekrachtigen met touw. Mijn lichaam verwelkomde de ruwe aanraking van het touw op mijn zachte huid, de contrasten smolten samen en gaven een nieuwe sensatie. Mijn ogen vlamden vol vuur toen je mijn handen en benen gespreid aan de uiteinden van het bed vastzette.
Opnieuw bewogen je handen, dit keer in een andere dans. Krassend, fel en scherp, mijn adem sneed en ik voelde de kracht waarmee mijn bloed sneller ging stromen.
Delen van de dans was ik aan het zweven, ik danste haar maar herinner me niet haar passen, wel haar passie en kracht.
Schakels weerkaatsten het licht, ik zag hoe je koppelingen legde en mijn bewegen vuur gaf. Minimale bewegingen in mijn lichaam zorgden voor zinderende prikkelingen, ik danste verder en verder, jouw lach nam me mee. Ik verdronk in je ogen waar verwondering, trots en begeren weerkaatsten.

Groei

2010-11-02T17:53:00.002+01:00

Gedachten dwalen af, bijzondere gesprekken met een lieve vriendin komen nog eens langs. Ik ben nog steeds een beetje verdwaasd over het lieve gebaar, dankjewel mooie en lieve vrouw voor de heerlijke dag die je me gister gegeven hebt.

In gedachten hoor ik de gesprekken van gisteren met mijn vriendin nog eens langskomen, en ik hoor daarbij ineens de woorden van mijn partner in een gesprek gisteravond…’realiseer jij je wel hoeveel jij gegroeid bent…’ , ehmm ..nee eigenlijk niet. Ik laat anderen zien hoeveel ze gegroeid zijn en vergeet wel eens naar mezelf te kijken.

Vandaag niet, ik zie hoe ik gegroeid ben, ik zie dat ik veranderd ben en duidelijker voor mezelf durf te kiezen. Jammer van de verliezen die eraan gekoppeld zaten maar ach, als anderen de veranderingen in mij niet kunnen of willen accepteren dan is dat hun verlies, niet het mijne.
Steeds meer word ik me ervan bewust dat ik het zelf toe sta en toelaat beperkt te worden door het feit dat mensen me als het begrip ‘MisTique’ zien en niet als eigen persoontje. Niet als iemand die ook in een groei zit, ook processen doormaakt en daarin net als anderen haar eigen worstelingen kent. Net als anderen behoefte heeft aan een luisterend oor, een knuffel, de warmte van vriendschap met mensen die er voor jou als mens willen zijn.
Gister liet me zo goed zien dat het goed is zoals ik de laatste tijd duidelijke keuzes gemaakt heb. Het heeft me laten zien dat ik me misschien nog wel vaker en meer kwetsbaar op mag stellen …bij de juiste mensen.

Natuurlijk ben ik ook MisTique zoals de meesten mij kennen, iemand met een warm hart, bereid belangeloos te luisteren, te helpen, een spiegel te zijn. Dat is geen beeld dat ik neerzet, het is deel van wie ik ben en het is het deel dat het meest zichtbaar is.
Wat minder zichtbaar is dat is de meer kwetsbare kant, de kant in mij die behoefte heeft aan oprecht en eerlijk contact, geen eenrichtingsverkeer dat alleen de ander dient. Zo gedienstig ben ik niet ;-)

‘Realiseer jij je wel hoe sterk je bent’ is een andere die me wel eens gezegd wordt. Ja natuurlijk realiseer ik me dat, ik weet waar ik vandaan kom, ik ken de diepte uit de dalen waar ik uit geklommen ben.
Misschien is het voor mij belangrijk me ook of meer te realiseren dat ik niet altijd sterk hoef te zijn, sterker nog, ik wil niet altijd sterk zijn. Ik weet dat mijn leven daar vaak om vraagt, dat ik me regelmatig in situaties bevind waarin die kracht nodig is. Ik weet dat anderen het prettig vinden op mijn kracht te leunen, daar moed en kracht uit te ontlenen. Het is niet voor niets geweest dat ik een deel van die kracht bewust ingezet heb om anderen te helpen in mijn werk als (bdsm) coach.

‘Verwelken dan zelfs de allermooiste bloemen?’, ja die kwam hard aan. Onverwacht hard en maakte me verdrietig. Ben ik dan ineens geen bloem meer omdat ik naast alle tijd die ik belangeloos investeer in er zijn voor anderen de keuze gemaakt heb mezelf daarin ook professioneel te profileren, dat heb ik me echt een tijdlang afgevraagd.
Een commerciële Domme/Dom mag professioneel en commercieel werken zonder dat anderen oordelen, maar wanneer ik als ‘MisTique’ de weloverwogen, en ook wel dappere, keuze maak om mezelf beroepsmatig als coach te profileren (opdat meer mensen de weg naar hulp weten te vinden) dan wordt er geoordeeld.
Misschien is de wereld nog onvoldoende klaar voor hulpverleners binnen het bdsm circuit, en dan met name de wereld en mensen binnen het bdsm circuit. Het wordt volkomen normaal gevonden dat een Domme haar diensten tegen betaling aanbiedt, wat is het verschil met de diensten die ik aanbied? De één zorgt voor mentale rust en balans via een mentaal dan wel fysieke beleving, de ander zorgt voor mentale rust en balans via een gesprek. Beiden zijn een dienst, beiden zijn iets dat aangereikt als mogelijkheid en waarin iemand zijn of haar eigen keuzes kan maken.

‘Ben jij je bewust van jouw persoonlijke groei’?

Ja, nee, ik weet niet. Ik werk eraan ;-)

Vandaag zag ik de betrekkelijkheid van leven

2010-10-28T01:12:00.001+02:00

De betrekkelijkheid van leven liet me vandaag zien hoe betrekkelijk alles is, en tegelijkertijd wakkerde het een besef aan dat je kunt proberen met die wetenschap dat wat je voelt te bagatelliseren maar ben je dan nog wel eerlijk naar jezelf toe?
Volgens mij niet, want leven is ook voelen, voelen is weten dat je leeft en dat wat je voelt bepaalt de intensiteit van je leven. Zelfs binnen de betrekkelijkheid van leven.

Vandaag heb ik de intensiteit van leven gezien, evenals de betrekkelijkheid van medeleven. Ik zag de tegenstellingen tussen oprecht intens verdriet en geprojecteerd verdriet. Ik zag emotie tegenover geënsceneerd gedrag en ik begreep niets meer van leven.
Ik zag de betrekkelijkheid van betrokkenheid en de eenzaamheid van intens gemis, beiden vulden een kamer met wervelende tegenstellingen.

Vandaag zag ik en wat ik zag heeft nieuwe inzichten gegeven, andere perspectieven, me bewust gemaakt van het feit dat ik al een hele tijd een voor mij goed pad bewandel. Misschien een pad waarin ik niet de hele wereld toelaat, een pad waarin ik kies voor exclusiviteit in vriendschappen en geen meerwaarde zie in kwantiteit. Een leven waar meerwaarde ligt in leven vanuit mijn gevoel.

Vandaag heb ik deuren geopend die ik lang geleden dicht gezet had, de pijn die destijds binnenkwam had ik achter die deur weggezet. Een bijzondere vriendschap losgelaten omdat er teveel pijn was die ik niet kon plaatsen, niet kon loslaten. In tijd vervaagde de pijn maar een nieuwe stap om de deur te openen was nog te ver weg, soms even kwamen onze paden dichterbij en scheen er licht onder de deur door. Niet alleen heb ik de deur geopend, ik heb hem verwijderd en de muren afgebroken. Er is een nieuwe weg die voor me ligt en ik hoop dat deze heel speciale dame en ik een mooie horizon tegemoet wandelen.

Vandaag heb ik gezien hoe leven omarmt, ontneemt en ontmanteld. Ik zag de naakte waarheid boven komen drijven en heb haar waargenomen zonder te oordelen, ik heb haar losgelaten en weer weg laten drijven. Zij is niet aan mij om mee te nemen.

Ik heb vandaag gekozen voor mijn leven, en haar omarmt.

Vandaag is ze er niet

2010-10-13T14:29:00.000+02:00

Op dagen dat ze er niet is dan mis ik haar. De connectie met haar lijkt te zijn verdwenen, ik voel me een schaduw van mezelf, verdwaald in de nevelen van mijn zijn. Waar ben ik….wie ben ik. Op dagen als vandaag weet ik het niet, verstand weet het, gevoel blijft verdwaasd achter.

Schuilen wil ik, me verstoppen tot de bui is overgewaaid. Welke bui vraag ik me af, het is niet helder. Het regent niet, het stormt niet, het is geen stilte voor de storm. Eerder een stilte na de storm maar de storm zelf heb ik niet meegekregen.
Er is een waanzinnige breekbaarheid in me aanwezig, ik voel me of mijn ziel is blootgelegd en iedere luchtbeweging veroorzaakt een diepe pijn. Ik kan me nergens verstoppen voor deze pijn, een niet te benoemen, niet te definieren pijn. De pijn is er, laat me voortdurend weten dat ze er is.
Ik voel me kwetsbaar, zo vreselijk kwetsbaar dat het me bijna bang maakt.

Een heftige kou snijdt diep in mij, daarachter emoties die als een deken op mij neerdalen. Ik voel me gevangen, verstrikt in onzichtbare pijn en donkerte. Het is donker in mij, er dwaalt een lichtje. Ik volg haar, ze danst en dartelt, zij speelt met duisternis in haar onschendbaarheid. Haar wil ik zijn, dat lichtje dat niet geraakt kan worden. Niet neergehaald kan worden, niet gedoofd kan worden omdat ze zichzelf altijd weer weet te ontsteken.
Natuurlijk zie ik de metafoor wel, ik ben dat lichtje dat ontelbare keren gedoofd werd maar altijd weer zichzelf wist te ontsteken. Alleen vandaag ben ik haar niet, heeft ze me niet meegenomen. Vandaag heb ik een andere glans, mistige nevelen kleuren mijn kleur.

Loslaten

2010-10-13T14:06:00.000+02:00

Mag ik eventjes schuilen
Zorgeloos en klein zijn
Mag ik eventjes huilen
Verward en bang zijn

Wil jij dan beschermen
Groot en sterk zijn
Wil jij je dan ontfermen
Stabiel en evenwichtig zijn.

Mag ik loslaten
Overgave in haar puurste vorm
Mag ik ervaren
Ondergaan in haar zuiverste zijn.

Wil jij dan vasthouden?

Deel me een nacht

2010-10-09T03:19:00.000+02:00

Deel me een nacht
Passionele overgave
Vurig verlangen smacht
Naar intense diepte.

Deel me een nacht
Ik deel je mijn gave
Neem haar in je macht
Zij is mijn sterkte.

Deel me een nacht
Laat me de jouwe zijn
Bespeel me onverwacht
Reik me de zoete pijn.

Deel me de nacht....

Schaduw omarmt me

2010-09-29T10:50:00.001+02:00

Tijd speelt met me
Tart me
Kwetst me
Verlaat me.

Schaduw strekt haar armen
Weet me te verwarren
Omarmen
Verlammen.

Herinneringen herleven
Opnieuw overleven
Herleven
Beleven.

Tijd verdooft me
Berooft me
Bespeelt me
Speelt met me.

Weerloos
Willoos
Eindeloos
Dwaal ik.

Eenzaam zonder haar

2010-09-26T02:01:00.001+02:00

Eenzaam zonder haar
De connectie onvindbaar
Een smachtend verlangen
Poogt haar te boeien

Met haar verbonden
In tijd geschonden
Een wens tot delen
Tracht haar te verleiden.

Dageraad ontwaakte

2010-09-21T23:53:00.001+02:00

Dageraad ontwaakte
Sluimerend licht
Dat mijmerend dwaalde
In een eindeloos uitzicht.

Dageraad ontwaakte
Streelde mijn gezicht
Dat peinzend doolde
In het breekbaar ochtendlicht.

Dans maar zonder mij

2010-09-16T23:00:00.001+02:00

Dans maar zonder mij
Ik heb me verstapt
De passen gingen me voorbij
De melodie vertrapt.

Dans me maar voorbij
Ik beleef deze alleen
De tellen waren te vlug voor mij
De passen dolen om ons heen.

Dans
Wellicht in tijd
Deel ik de dans
Zonder deze strijd.

Breekt haar delen

2010-09-14T17:27:00.000+02:00

Breekt haar delen
Gespleten tongen
Vangen het vuur.

Spreekt haar gave
Gebroken beelden
Veroordelen de dans.

Wees de Dans

2010-09-13T00:57:00.001+02:00

Deel de dans
Zoals de dans
Ooit ons deelde.

Speel de toon
Zoals haar klanken
Ooit ons bespeelde.

Beleef ons delen
Zoals haar paden
Ooit de onze volgde.

Wees de dans
Dan volg ik
De passen.

Een doos vol Dwalingen

2010-09-09T13:25:00.006+02:00

Als een onzichtbare schat, alleen voor mij om te koesteren, mijn doos vol dwalingen.
Een leven gevuld met woorden, mijn hart was vervuld met sprankelende prikkelingen.
Eindeloos schrijven kon ik, mijn hart in vervoering gebracht met dat wat de dwalingen mij brachten.

Meer dan 10 jaar schrijven en delen, wonderbaarlijke gesprekken, magische connecties. Levens die elkaar kruisten om daarna weer verder te gaan.
Ieder kruispunt was een afscheid en een samensmelten inéén. Zij namen iets van mij mee, ik gaf het hen. Een druppel met de meest wonderbaarlijke kleuren, een horizon geschilderd met woorden, een zachte bries die de zomer met zich meedroeg, een verstilde glimlach, gedeelde passie, momenten van herkenning in rust op een kalm kabbelende oceaan.

In de diepte dook, ademde en beleefde ik.
Deelde ik mijn eenzaamheid.

Tot delen mij niet meer ten dele viel, het had weinig te maken met gebrek aan inspiratie maar meer van doen met het ontbreken van de connectie met delen. Ik stond op die éénrichtingsweg, zij zagen mij gaan, ik nam hen waar en er waren geen connecties.

In mijn doos vol Dwalingen ontwaar ik een delen, ik pak haar op. Een nieuw fragiel draadje, durf ik opnieuw?

Duale Dans

2010-09-09T13:12:00.004+02:00

Fotografie IMSirReal

Een sterke dualiteit, de verlangens van beiden zo tastbaar voor me. Een leven dat ik niet leef drijft even langs, een verlangen dat ik in stilte beleef dans haar eigen dans.

Toen ze ging...

2010-09-09T12:52:00.003+02:00

Soms raak je onverwacht geraakt. Toegeven dat je geraakt bent is moeilijk, ik was geraakt en raakte daarin iets kwijt. Ik zag haar gaan, toen ze ging trok de mist op. Haar kleur vervaagde in de grijze sluiers van de mist.

De dagen erna richtte ik mij op de dag van alledag, er is niets mis met mijn leventje. Ik ben een veelzijdig persoontje met een duaal leven. Een leven dat aansluit op de meeste aspecten van mijn veelzijdigheid, van mijn persoontje. Soms zijn er aspecten die minder aan bod komen, die verdwaald zijn in de diepe spelonken van tijd, ontwikkeling en voortgang die tegelijkertijd een stilstand is. Wanneer ik plotseling stil sta zie ik haar, even is alles haarscherp en wanneer ik dénk dat ik het begrijp is de mist weer opgetrokken.

Het laatste beeld dat op mijn netvlies is gebrand is een plaatje dat ik tegenkwam op het blog van Mephisto, het is niet mijn stijl om zomaar kunst dat een ander op zijn site of blog toont over te nemen dus wil je haar zien toen ze ging, klik dan hier.

Druppels

2010-08-11T02:54:00.001+02:00

Er is een dwalen dat vertrouwd voelt. Zij is als thuis komen, als rondwandelen in een tuin waar de zon nimmer verdwijnt, bloemen eeuwig bloeien, vlinders dartel rondfladderen.
Een ander dwalen is als dolen in de mist, geen kleur, geen betekenis.

Ik dool, ik zie mezelf dolen, ik herken het en weet het maar kan het niet stoppen.
De grijze spelonken hebben me gevangen, toveren muren die me belemmeren door te stappen naar de zomerse dwalingen. Er is geen licht, er zijn geen schaduwen, er is alleen maar één tint grijs die als een grauwe sluier over alles heen hangt. In die grijze sluier ontwaar ik druppeltjes, kleine druppels die ieder een reflectie in zich dragen vol van kleur, vol van beleven, herinneren, waarnemen, voelen en zijn.

Ik raak de druppels aan, bewonder ze, ze herbergen een diepte die ondenkbaar is. Ik besef me dat die druppels in mij leven, wachtend tot ze gezien worden, smachtend tot iemand hun kleuren herkent, tot hun diepte gezien wordt.

Met een eenzaam gevoel dwaal ik verder, omgeven door druppels en reflectie die me laten zien wat ik nu niet delen kan. Een zacht gefluister snerpt cynisch als knerpend gras op een onzichtbaar pad, ik ben me bewust van het gefluister, het onvermogen tot delen is geen onbekende voor me.

Ik weet dat er vanzelf weer een moment komt dat de mist optrekt, dat de druppels uiteenspatten en hun diepte vrij laten en ik hen ademen kan.

Verdwaald beleven

2010-08-11T02:35:00.000+02:00

Verdwaasd
haar geven
Verdwaald
haar beleven
Verdoofd
haar geven
Beloofd
te leven
Verdwaald ze
Geroofd
van beleven
Verstomt
haar geven.

Droomt ze

2010-08-01T01:37:00.000+02:00

Droomt ze
zorgeloos
eindeloos
laat ze
los
onbevangen
onvoorwaardelijk
geeft ze.

Ik mis haar dwalen

2010-08-01T01:03:00.001+02:00

Er is een dwalen die ik mis wanneer ik haar niet kan vinden.
Zij dwaalt in mij, ik dwaal in haar. Dolend ontmoet ik mijn Zijn, we voelen en weten...dit is de kern.

Er is niets meer dan dit, ik geef me over.
Een overgave van ongekende diepte, een reis zonder doel.

Ik mis de diepte in haar overgave.
Ik mis haar gave.

Herinneringen aan haar dwalen zijn als bakens in een donkere nacht.
Donkerte wordt verjaagd, de rust in het dolen te kennen biedt troost wanneer ik niet dwalen kan.

In gedachten reis ik, in mijn dromen dwaal ik, in mijn glimlach doolt een dwalen, ze mijmert.

Ingetogen Overgave

2010-06-15T00:18:00.004+02:00

Fotografie Jean Paul Four

'De kracht zowel als de ingetogenheid in deze foto raakten me. Het verwarde me, waarom raakte ik zo onrustig bij het zien van deze foto? Waar kwam die tweestrijd die ik voelde vandaan? Ik wilde haar zijn en tegelijkertijd wist ik...dat durf ik niet. Die kwetsbaarheid tonen, die openheid en dan met zoveel kracht waar trots uit spreekt.

Onnodig te zeggen wellicht dat jaren later ik die kracht in mijzelf had gevonden ;-)

Het verhaal in kunst

2010-06-15T00:06:00.003+02:00

Jaren geleden, toen ik nog maar net bezig was om de bdsm behoeftes in mij te ontdekken en accepteren, vond ik mijn weg naar erotische fotografie en kunst.
Hele verhalen kon ik lezen in sommige foto's, er waren kunstwerken waarin bij het zien de tranen over mijn wangen rolden. Ik begreep niet altijd de heftigheid van mijn eigen emotie's, ook de enorme tegenstellingen in kunst en fotografie waar ik me tot aangetrokken voelde begreep ik vaak niet.

Tot ik na verloop van tijd in ging zien dat dit de reflectie van mijn eigen diversiteit was, de veelzijdigheid van mijn persoontje en het rijke gevoelsleven waardoor ik me laat leiden.

Omdat de meeste kunstwerken die mij zo diep raakten een bijzonder plekje op mijn site gekregen hebben, kan ik het meeste nog wel terug vinden. Dus leek het me een bijzonder idee om daar op dit blog een apart item aan te wijden: 'Gesproken Reflectie'

Dus zo dadelijk...een eerste toevoeging aan Gesproken Reflectie.

Frances Duncan

2010-05-15T11:53:00.003+02:00

Een compleet album met kunstwerken van Frances Duncan kun je hier bekijken
Neem ook de moeite om haar website te bekijken, Dark Delvierance

Nieuwe cadans

2010-05-15T11:49:00.000+02:00

De passen geteld
een nieuwe dans
ik heb gedanst
in ongekend cadans
van jouw krachtige
slagen vol liefde.

Beleven

2010-04-19T15:52:00.000+02:00

Er zijn reizen die ik maak die ik bijna niet verwoorden kan. Hoe verwoord je de reis die je maakt tijdens een beleving waarbij je je laat leiden door gevoel. Een beleving waarin liefde samensmelt tot één overgave.
De overgave van de Dom aan zijn sub.
De overgave van de sub aan haar Dom.
De overgave van beiden aan zichzelf.

Het vormt een passionele dans met passen die zich laten sturen door gevoel. Er is geen rationeel denken meer, geen bewust zoeken van een doel, van een richting.
Gevoel bepaalt de richting, gevoel volgt de richting.

Dat is verwarrend voor me. Niet omdat ik de behoefte heb zelf de richting te bepalen, niet omdat ik er moeite mee heb dat mijn Dom de richting in dat beleven voor me bepaalt. Het is de reactie van mijzelf die me verward. De heftigheid waarmee alles binnenkomt, het complete loslaten van mijn lichaam, de intense overgave waarmee ik iedere pas in de dans volg.

Nog verwarrender is het dat dit voelt als een onbekend pad. Een onbekend pad...terwijl ik al 15 jaar bekend ben met belevingen binnen bdsm. Terwijl ik me het grootste deel van mijn leven al bewust ben van mijn masochistische behoeftes en van mijn onderdanige behoeftes. Maar niet eerder heb ik zo bewust als dit afgelopen weekend ervaren dat er een deur naar een nieuw beleven geopend is. Een nieuw beleven met een ander ervaren van mijn onderdanigheid, met een andere intensiteit, met nieuwe emoties.
Zo bekend als ik ben met diverse aspecten in mij, zo verloren voel ik me nu in dit nieuwe ervaren.
In dit stukje van mijn Zijn.
In deze reis, die ongetwijfeld nog maar het begin is van een serie nieuwe reizen die me brengen in de onbekende gebieden in mij.

Een verwarrende conclusie die me kwetsbaar maakt.

Ze danst voor jou

2010-04-19T15:30:00.000+02:00

Ze danst voor jou. Vurige passen nemen haar mee.
Ze geeft aan jou. Intense ontladingen nemen haar mee.
Ze deelt met jou. Heftige belevingen nemen haar mee.

Ze verliest controle, haar lichaam spreekt.
De taal haar vaag bekend, de impact breekt.
Ze verliest zichzelf, haar lichaam neemt.

Ze danst, ongecontroleerde passen in een nieuwe melodie.
Ze geeft, ongestuurde ontladingen in een nieuwe dimensie.
Ze deelt, onbekende belevingen leiden naar een nieuwe confirmatie.

Valery Bareta

2010-04-11T23:54:00.002+02:00

Fotograaf is Valery Bareta, deze foto komt van zijn pagina op Artmam
Bekijk Valery Bareta Website
Om een album te bekijken met door mij geselecteerde foto's van Valery klik hier

Haar beleven boeit me

2010-04-11T23:39:00.001+02:00

In haar delen zo bijzonder
Haar beleven boeit me
In haar geven zo warm
Haar Zijn omarmt me.

In haar kussen zo intens
Haar overgave ontroert me
In haar loslaten zo betoverend
Haar Zijn ademt me.

Gemis

2010-04-02T23:07:00.001+02:00

Te mogen Zijn
Gewoon zonder zorgen
Delend in pijn
Gewoon veilig en geborgen.

Ik mis mijn Zijn
Haar onbevangenheid
Ik wil daar zijn
Schuilend in haar geborgenheid.

Wanneer ze straalt

2010-03-30T01:20:00.000+02:00

Wanneer ze straalt
Haar hand speels dwaalt
Door haar zachte haar
Dan mis ik haar.

Wanneer ze speelt
Gedachteloos zichzelf streelt
Vingers onzichtbare wegen volgen
Dan mis ik haar intens delen.

Wat mij raken kan

2010-03-29T13:34:00.004+02:00

Mijn bi seksuele kant maakt net zoveel deel van mij uit als de onderdanige kant, de masochistische kant, het meisje in mij, de ongeremde en onanhankelijke vrouw in mij.
Het is alleen een kant die ik vooral beleef in gevoel, in mijn eigen droomwereld.

Wanneer ik dan een foto als deze zie...dan voel ik dat tot in mijn allerbinnenste.

Fotograaf is Walter Bosque, het complete album kun je hier bekijken. Voor meer fotos van Walter Bosque klik hier.

Tegenstellingen

2010-03-27T00:30:00.005+01:00

De contrasten tussen deze twee ogen zo groot, en toch herken ik mezelf in beide uitstralingen.

Deze kunstwerken komen van een Ukraïnse artieste Eva. Voor meer van haar schetsen kun je hier een album bekijken.

Zonder passen

2010-03-26T01:21:00.001+01:00

Zonder passen is mijn gedraal
Ik passeer en herhaal
Talend laat ik op mij inwerken

Ik passeer en herhaal
Treurige patronen
Tonen trieste beelden

MisTique

Verdwaald in het Dwalen

2010-03-26T01:01:00.001+01:00

Verdwaald in het dwalen voel ik mij stuurloos, rusteloos. Ik kan de connectie met mijn voelen niet vinden, ik voel de lijn met het Zijn in mij niet.
Verdrietig laat ik me passeren, mooie beelden, sprekende sferen.
Dat wat me anders diep van binnen weet te raken, het komt niet aan.
Ik laat het los, blijf in het niet voelen en dans duistere tango’s met somberte.

Verlangen

2010-03-23T01:22:00.002+01:00

Verwoord het verlangen mij, of ik haar?
Verlang ik naar het woord, of zij naar mij?
Sommige verlangens zijn niet in woorden te vangen
Sommige woorden zijn een stil verlangen
Ik verlang, en zij naar mij.

Deze foto kwam uit een album van mijn site dat niet langer online staat. Voor meer spanking foto's kun je hier kijken

Zoals ze voor me zat

2010-03-19T01:08:00.000+01:00

Ze was de betoverende werkelijkheid van een jonge vrouw, vaak meer een speels meisje nog dan in balans zijnde vrouw, en ze wist mij telkens weer te prikkelen met haar magie.
Zo vaak had ik mij afgevraagd wat het toch was dat mij in haar aantrok, was het haar verlegen blik waarmee ze me soms aankeek, voor ze zich in het verste hoekje van de bank terugtrok. Was het de speelsheid waarmee ze soms haar eigen schuchterheid ver achter zich liet, in die momenten was ze meer vrouw dan ze zich bewust was. Een ware hartenbreekster zou ze kunnen worden wanneer die kant in haar zich meer zou gaan ontwikkelen.
Ik wist nooit goed wat ze nu in me losmaakte, het ene moment wilde ik haar op schoot trekken, mijn armen om haar heen slaan, zachtjes wiegend vertellen dat het allemaal wel goed zou komen. Het andere moment wilde ik haar geen kans geven haar schuchterheid te verbergen achter speelse plagerijtjes, dan wilde ik haar in de hoek laten staan tot ze als een klein meisje ongeduldig op haar benen zo staan te trippelen, en weer een ander moment wilde ik me koesteren in de warmte van haar lichaam.

Ze zat voor me op de grond, met grote ogen keek ze me aan. Er lagen ontelbare vragen te lezen in haar ogen. Ik genoot van de vele emoties die ik langs zag trekken, ik rekte me nog eens loom uit op het bed terwijl ik naar haar keek.

‘Nouhou..kijk niet zo…daar kan ik niet tegen’, sprak ze met de stem van een klein meisje.
Ik glimlachte en zei dat ik er juist van genoot naar haar te kijken.
Niet begrijpend keek ze me aan, ze wilde weten wat er dan zo boeiend aan haar was om naar te kijken om vervolgens een monoloog te starten over alle minpuntjes die ze aan haar eigen lichaam kon ontdekken. Ik liet haar begaan, halverwege haar monoloog stopte ze, keek me opnieuw aan met die vragende blik waar een lichte onzekerheid te bespeuren was naast een bijna spottende twinkel die verraadde dat ze een spelletje aan het spelen was.
Ik zei niets, keek naar haar terwijl zij naar mij keek. Half en half een reactie van mij verwachtend, ik zag de lichte blos op haar wangen die zich openbaarde. Ik wist wat er volgen kon, ze kon zich wegdraaien in een poging mij niet meer toe te staan te kijken of ze kon min of meer een aanval inzetten door te proberen mij te verleiden. Natuurlijk kon ik de één of de andere reactie in haar versterken door wel te reageren maar ik genoot het meest van dit moment. Het moment waarin ik de verandering in haar zag, de emoties die haar bedachte richting al wisten te verraden nog voor ze dit zelf door had.
Haar lichaamstaal was een open boek, voor hen die in staat waren het te lezen.

Even vlamde er iets op in haar ogen, ze bewoog haar lichaam in een poging om op te staan, ik zei nog steeds niets en schudde langzaam mijn hoofd. Ik was me ervan bewust dat er bijna iets neerbuigends in mijn uitstraling zat, het effect was onmiskenbaar.
Als een lappenpop zakte ze terug op haar knieën, daarnet had ze nog ontspannen in kleermakershouding gezeten, nu trok ze één been onder haar billen en sloeg haar armen voor haar borsten. Ze draaide haar hoofd naar beneden, zo mooi was ze zo. Pogend haar kwetsbaarheid te verbergen, breekbaar bij het besef dat alle troeven die ze in had willen zetten ineens niet meer te vinden waren, laat staan in te zetten in een poging de sturing in het spel terug te halen. Al genoot ik er vaak van om haar te laten spelen, om haar het gevoel te geven dat ze kon sturen, dit keer wilde ik haar speelruimte beperken. Ik wilde iets anders in haar losmaken, al wist ik zelf nog niet concreet wat dat precies was. Het had zich als gevoel geopenbaard in me, zonder concrete visuele beelden, zonder duidelijke handvaten. Ik begaf me deels op onbekend terrein omdat zij onhoorbaar dit van me had gevraagd. Ik had gehoord, al was wat ze fluisterde zonder woorden uitgesproken.

Nog steeds zat ze met haar hoofd weggedraaid voor me op de grond, ze omklemde zichzelf met een stelligheid alsof ze niet van plan was los te laten. Ik stond op, mijn hakken tikten op de houten vloer terwijl ik naar haar toe liep. Zonder haar aan te raken draaide ik om haar heen, af en toe bleef ik stil staan en keek naar haar, alsof ze een beeld was dat ik probeerde te interpreteren. Iets dat niet eens zo heel ver afweek van wat ik deed, want ik was bezig een beeld in mij op te nemen. Ze zat nog steeds stil, het enige dat haar groeiende onzekerheid verraadde was haar ademhaling en een licht geschuifel van haar blote voeten over de vloer. Ik zag dat ze met één vinger zachtjes minuscuul kleine strelende bewegingen over haar bovenarm maakte, terwijl ze nog steeds met dezelfde stelligheid haar onderarm over haar borsten geklemd hield.
Ik ging voor haar staan en ging op mijn hurken zitten, ik wist dat dit beeld haar mateloos zou prikkelen. Mij zo voor zich te zien, zwart glanzende pumps met een sierlijk hoge hak, lichte bronskleurende kousen met een brede kanten rand, een transparante string ingezet met kleine glinsterende steentjes. Een nauw aansluitend zwart kanten top die mijn borsten mooi lieten uitkomen. Haar ademhaling verraadde de groeiende opwinding in haar, ze hapte lichtjes naar adem en abrupt keek ze me aan. Ik zag de kleine gekleurde spikkeltjes in haar ogen, die als kleine gloeiende kooltjes het vuur in haar lieten zien. Soms even fel opvlammend, dan weer zacht gloeiend met een nimmer verdwijnende warmte.

Met een tedere beweging haalde ik een pluk uit haar gezicht, onhoorbaar zuchtte ze, alsof ze lange tijd gesmacht had naar deze aanraking. Even abrupt als zij mij daarnet had aangekeken was ik weer opgestaan en teruggelopen naar het bed. Ik ging op de rand van het bed zitten, sloeg mijn benen over elkaar en keek naar haar.
Ook deze houding had een gewenst effect, ze leek even verder in elkaar te krimpen, vermande zich, richtte haar lichaam wat meer op, haalde haar armen voor haar borsten weg en vroeg me: ‘Ga je me straffen?’

Ik zag het ondeugende kleine meisje in haar dat zowel behoefte had aan de straf als aan de geborgenheid en koestering die daarna kwam, ik las de onrust in haar lichaam. Een verlangen dat zich niet langer wilde laten wegstoppen maakte haar vrouwelijke uitstraling sterker. Ze was de ideale balans tussen de volwassen vrouw en het kleine meisje, de connectie was gemaakt. Nu was het aan mij om hen te bespelen, om beider verlangens te beantwoorden. Hen niet teleur te stellen…

*** wordt vervolgd ***

Jiri Ruzek

2010-03-17T08:24:00.004+01:00

Een compleet album kun je hier bekijken, of bezoek Jiri Ruzek's website

Buigen zonder te breken

2010-03-15T00:38:00.000+01:00

In de afgelopen maanden heeft onze relatie een zware tijd doorstaan, dit heeft een enorme wissel getrokken op onze D's. In november 2008 gebeurde er iets waardoor het vertrouwen enorm werd beschadigd, in de maanden daarna ging alle energie op aan overleven. De sub in mij was het vertrouwen in haar Dom kwijt, het voelde voor haar of ze haar Dom kwijt was. We waren met een enorme klap terug in de basis gegooid, terug bij een begin. Een ander begin, alles dat we daarvoor hadden opgebouwd was in één klap weggevaagd.
Maanden heb ik met mezelf overhoop gelegen, geprobeerd te verwerken wat ik in gevoel was kwijt geraakt. Geprobeerd een weg te vinden temidden van bergen puinhoop zonder zicht op een horizon, deels was de weg uit de puinhopen zichtbaar, in vele aspecten van ons leven vonden we nieuwe kruispunten, kozen andere wegen en vonden zo onze weg weer terug.
De ankers in onze basis werden verstevigd, maar de D's bleef een breekbaar en kwetsbaar draadje dat zich tussen en onder de emotionele puinhopen bevond.
Soms pakte ik het draadje op, liet haar tussen mijn vingers glippen en vroeg me af hoe ik die draad weer kon laten verweven met mijn volledige zijn, hoe ik haar weer toe kon laten in mijn leven. Ik wist het niet, ik liet het draadje weer los. Liet haar niet verdwijnen maar kon haar ook niet meenemen, ik vertrouwde erop dat ze sterk genoeg was om niet te breken.

Het draadje van onze D's bleef liggen, wel konden we de connectie vinden als masochist en sadist, en soms zag ik daar ook wel even de Dom langskomen maar nimmer de sub in mij. Vanaf een afstand keek zij toe, maakte geen deel uit van de beleving.

Het is raar om dit in jezelf waar te nemen, dat er aan de ene kant zoveel is stuk gegaan dat je in bepaalde aspecten van je persoontje nog niet in staat bent een weg terug te vinden, en dat andere delen ineens hele grote stappen lijken te zetten.
Soms was, en ben, ik bang om te verdrinken in de golven waar de masochiste in duikt. Zij vertrouwt feilloos op haar gevoel, is trouw aan haar grenzen en haalt eruit wat zij nodig heeft. Natuurlijk heeft dat ook tijd nodig gehad, ze heeft eerst wat voorzichtige stapjes gezet en toen dat goed voelde was zij het die zich vaker liet zien. Die bewust wilde beleven,wilde ervaren.

Het maakte de sub in mij verdrietig, het liet het meisje in mij vertwijfeld aan de zijlijn staan. Waar stonden zij? Hoe moesten zij een weg terug vinden?
Ze zagen de Dom die zijn hand uitstak maar ze konden die hand niet pakken, heel soms kwamen ze eventjes tevoorschijn maar hun vertrouwen was nog te fragiel, ze voelden zich te kwetsbaar, niet stabiel en sterk genoeg om nieuwe stappen te zetten.

In november 2009 was de cirkel rond, en herhaalde zich nog eens. Een nieuw dal, nog dieper terugvallen, de masochiste reageerde erop door grotere stappen te zetten, de sub en het meisje door zich nog verder terug te trekken.
Opnieuw werken aan oplossingen, opnieuw alle energie die opging aan overleven.

Ik ben eerlijk genoeg om te durven zeggen dat er momenten zijn geweest dat onze relatie er bijna aan onderdoor was gegaan. Er waren moment dat ik me afvroeg wat beter was, met pijn en verdriet afscheid nemen en alleen verder gaan, of met pijn en verdriet verder gaan. Nog steeds zonder zicht op die horizon en met alleen maar de wetenschap van dat wat niet meer is, en geen zekerheid op dat wat misschien weer groeit.

Het is complex een leven te leven waar je samen nog steeds in die D's lijkt te zijn, waar mensen om je heen denken dat je samen de basis alweer verstevigd hebt, en waar de eenzaamheid slechts af en toe wordt waargenomen.
Het is verwarrend om een leven te leven waar je samen vecht voor herstellen van de basis, voor herstel van het gekwetst vertrouwen maar zonder de connectie zoals die er was. Waar je het verdriet om dat wat verloren is gegaan een plekje moet zien te geven. Waar je eigenlijk niet mag rouwen omdat het voor anderen lijkt alsof je niets bent kwijt geraakt, alsof er geen reden is voor dat rouwproces.

Toch is dat waar ik de afgelopen maanden doorheen gegaan ben. Ik heb gerouwd om het verlies van de D's die we hadden, om de Dom die ik vertrouwde en ben kwijt geraakt, om het onvoorwaardelijke vertrouwen dat ik voorheen voelde en dat verdwenen is. De beleving zoals die er was komt niet meer terug.
Ik stond aan het begin van de bloei in mijn sub-zijn, na jaren en jaren te hebben gedwaald van pad naar pad om die weg te vinden die echt goed voelde. En net toen de bloei ontstond knakte de bloem, de steel bleef overeind, en er komt een tijd dat er weer een nieuwe knop groeien zal, er komt een dag dat de bloem opent, en zonlicht haar bladeren verwarmen mag.

Nu ben ik alleen nog maar die steel die haar bloem is kwijt geraakt en overeind blijft staan in de wind, die regelmatig heen en weer wordt geschud wanneer de grondvesten onder haar de diverse trillingen des levens proberen te verwerken.

Nu ben ik alleen nog maar die steel...en hoop ik dat jij mij koestert, me water geeft, beschermt wanneer de wind aanzwelt tot storm, me voldoende voeding geeft zodat ik niet uitdroog.

Introvert

2010-03-14T14:35:00.002+01:00

Thuisgekomen in mijn Zijn

2010-03-13T15:36:00.000+01:00

Vrij onverwacht pakte je mijn polsen beet, de stevige greep die me zonder woorden vertelde waar jij naar verlangde liet een wee gevoel in mijn onderbuik ontwaken. Ik reageerde met een licht gesputter, wat mijn manier van vertellen was dat ik me graag door jou liet meevoeren. Zowel in figuurlijke als letterlijke zin.
Je trok mijn armen hoog boven mijn hoofd en gaf een ferme tik op mijn bil, ondanks de spijkerbroek die ik droeg vlamde de scherpe randjes van de pijn nog even door. Ik voelde me wankelen op mijn benen, een korte tweestrijd ontstond. Ik wilde me overgeven, ik wilde me niet overgeven. Dit laatste kwam voort uit onrust, de moeilijke periode die we achter de rug hadden, het opnieuw vinden van de connectie als Dom en sub, het vinden van een nieuwe weg om samen te bewandelen. Ik liet de onrust los, ik liet los.
Jij nam me mee naar boven, draaide een rotan salontafeltje om, wel was je zo lief om er een kussentje op te leggen, en liet me geknield over de tafel buigen.
Ik moest even manouvreren om mijn lichaam tussen de pootjes van de tafel te krijgen als ook om een comfortabele positie te vinden. Het hielp me nog verder los te laten, ik verwelkomde de pijn van je handen die mijn billen beroerden, verschillende implementen die je gebruikte maakten dat ik in een lange roes terechtkwam van pijn die me liet zweven waarin ik telkens werd teruggehaald op momenten dat je stopte.

De sensatie van afwisselend pijn en ontbreken van pijn toverden een mengeling van warmte en intens verlangen, een rijke scharkering van emoties en belevingen vielen als een warme deken over me. Een eerste orgasme kondigde zich aan, al snel gevolgd door een volgende. Mijn lichaam heeft weinig nodig om tot ontlading te komen, de laatste tijd blokkeert er regelmatig iets waardoor het me niet lukt me over te geven aan de verlangens en behoeftes die in mijn lichaam dwalen. Deze ochtend struikelde ik niet over mijn eigen blokkades, ik kon loslaten, écht loslaten en liet me meevoeren door de stroom aan opbouwende orgasmes, ontladingen, intense prikkels die tot leven kwamen.

Ik was weer heel eventjes thuis gekomen in mijn eigen Zijn.

Wat mijn slaapkamer siert

2010-03-13T14:13:00.006+01:00

Toen ik in 1999 begon met uitzoeken van kunstwerken die ik graag op mijn site wilde zetten,stuitte ik op de werken van Dave Nestler. Hij was één van de eerste kunstenaars van wie ik toestemming kreeg om zijn kunst op mijn site te tonen. Door de jaren heen heeft zijn werk mij altijd weten te inspireren.

Afgelopen jaar heb ik mijn man een aantal kunstwerken kado gegeven van Dave Nestler, op dat moment wisten we nog niet waar we deze zouden ophangen. In de maanden daarna hebben we moed verzameld om eindelijk eens onze slaapkamer onder handen te nemen. Ooit was ik naar deze zolderkamer gevlucht, op dat moment was dat letterlijk een vlucht, en de kamer werd mijn veilige haven.Een veilige haven die ik niet los durfde te laten, ook niet in de relatie daarna. Ik was bang dat veranderen van die kamer de veiligheid weg zou halen, het maakte me onrustig. Toch wilde ik ook dat we een stap vooruit zouden zetten, ondanks het zware jaar dat we achter de rug hadden, de pijn en de vertwijfeling, wilde ik dat mijn veilige plek onze veilige plek zou worden.
Een kamer waar we 's morgens lekker lang in bed kunnen blijven liggen, koffie drinken, in alle rust aan de dag beginnen. Een kamer waar we ons terug kunnen trekken wanneer de hectiek van het gezinsleven een al te grote wissel op ons trekt. Een kamer waar we kunnen spelen, die prettig aanvoelt als ruimte om bdsm te beleven, daarin prikkelt maar zonder eruit te zien als een dungeon.

Wat de kamer siert is de kunst, tijdens het klussen werd me ineens duidelijk waarom ik voor deze kunst had gekozen, wist ik ineens waar we deze kunstwerken op konden hangen.

Voor meer kunstwerken van Dave Nestler kun je het album op mijn site bekijken via deze link,of klik hier om rechtstreeks naar zijn website gaan.

Droomde overgave

2010-03-02T13:24:00.000+01:00

Droom ik overgave
Droomt zij mij
Geef ik haar
of geeft zij mij

In onbekende
Dimensie
Bekende
Overgave

De droom
Was op zijn eind
Zonder schroom
Werd zij benijd.

MisTique

Jorg Zimmermann

2010-02-28T16:00:00.001+01:00

Een compleet album met kunst van Jorg Zimmermann kun je hier bekijken.

Neem zeker ook de tijd om zijn website te bekijken, deze toont een grote veelzijdigheid aan foto's met een subtiele touch.

Gemengde gevoelens

2010-02-28T15:43:00.000+01:00

In de stilte van rust voel ik me eenzaam. De sub in mij voelt zich verloren, de masoschist in mij houdt zich afzijdig. Op dagen als vandaag waar mijn lichaam mega veel energie verbruikt om te herstellen van een volle en drukke dag kan zelfs de masochist geen weg vinden om de niet-prettige pijn om te zetten. Ik weet dat er momenten zijn waarin ik dat wel kan, dan is het prettig om masochist te zijn.
Door de pijn in het spel te beleven verdwijnt de andere pijn eventjes naar een hoekje ver weg, door mezelf over te kunnen en mee te laten voeren door de pijn in een spelmoment kan ik zowel ontladen als opladen. In het ontladen kan ik alle frustraties kwijt. Frustraties over een lichaam dat niet goed functioneert, frustraties over de beperkingen die dat met zich meebrengt, frustraties door continu pijn te ervaren.
24/7 maar dan anders ;-)

De beperkingen en de pijn maken me sub van mijn handicap en ook al heb ik daar jaren geleden al noodgedwongen mijn weg in moeten zien te vinden, van tijd tot tijd loop ik eventjes vast. Botst het keihard.

Ben ik verdrietig om het toe moeten geven aan de rust die mijn lichaam nodig heeft, put de strijd met de pijn me uit. Zo graag zou ik dan even los willen kunnen laten, even niet zijn. Even zweven en wegdrijven.
Praktisch laat de situatie dat niet toe, een hectisch gezinsleven is nu eenmaal vrijwel niet te combineren met een actieve beleving van je bdsm behoeftes.
Emotioneel en mentaal is er wel een sterke connectie tussen mijn man/Dom en mij, ook op D's gebied, maar zelfs die lijkt zichzelf vandaag afzijdig te houden.

Gister was een bijzondere dag met veel emoties, we waren betrokken in een erg persoonlijk stukje van een bevriend stel en daar waar ik gister mezelf had afgesloten voor de emoties in mij die rondgingen wervelen, lijkt het erop dat die emoties vandaag hun weg naar buiten zoeken.

Dus het is een dag met gemengde gevoelens.
Zal wel aan de storm liggen ;-)

Stapje voor stapje

2010-02-27T01:32:00.000+01:00

Met kleine stapjes ben ik terug bij mezelf aan het komen. Was ik weg van mezelf dan?
Ja...vaker dan ik eigenlijk toe wilde geven.
Regelmatig voelde, en voel, ik me eenzaam en verdrietig in mijzelf.
Zijn er dan geen mooie dingen in mijn leven?
Jawel...twee schatten van kinderen, een dagelijkse invulling met veel vrijheid om zelf te bepalen hoe deze in te vullen. Getrouwd met een man die mijn bdsm behoeftes begrijpt, die mijn dans mee kan dansen, een man die in staat is mee te gaan met de golvende beweging van mijn behoeftes.
Helaas heeft hij met zijn eigen golvende bewegingen in het afgelopen jaar voor veel onrust gezorgd, zowel innerlijk als in het dagelijkse leven.
Niet dat ik hem dat verwijt maar ik wil eerlijk kunnen zijn en schrijven, en over dit aspect en de invloed ervan schrijf ik amper. Ik stop het weg, ik verstop me voor de impact van gekwetst vertrouwen. Ik ben boos en verdrietig dat die cirkels mij lijken te vinden, jaar na jaar, maand na maand, week na week,soms zelfs dag na dag.
Perioden van rust duren nooit lang en toch ging ik erop vertrouwen in het eerste jaar van onze relatie dat de rust die ik toen voelde er altijd zou zijn.

Dat het onvoorwaardelijke in mijn geven nooit zou breken, dat de vanzelfsprekendheid van mijn geven altijd vanzelfsprekend zou blijven.

Tot het moment dat waarheid zichzelf liet zien, maskers werden afgeworpen en de man erachter nog steeds de man is waar ik van hou. Maar ook de man die met de keuzes die hij gemaakt heeft iets heeft afgebroken, vertrouwen beschadigd. De intense overgave durfde zich lange tijd niet meer te laten zien, ik miste haar. Ik miste de sub in mij.

De masochist in me kon het makkelijker loslaten, die heeft nu eenmaal meer egocentrische behoeftes en voor haar overgave is een andere vorm van vertrouwen nodig dan voor de sub in mij. Evenals voor het meisje in mij.

Zij voelen zich niet onveilig maar ze zijn zo geschrokken van realiteit die zich ineens toonde, en die anders bleek te zijn dan de realiteit waarin zij verkeerden, dat ze zich verstopt hebben. Soms komen ze even kijken, heel soms laten ze zich zien in onze bdsm beleving. Het zijn echter nog steeds zeldzame momenten, er worden kleine stapjes gezet maar ze zijn wel echt klein.
Het is verder dan terug naar af, het is geen kwestie van opnieuw opbouwen maar meer een kwestie van opnieuw beginnen. Loslaten wat was, want het onvoorwaardelijke zal nooit meer aanvoelen zoals het ooit gevoeld heeft.

Zij is vervaagd tot een herinnering, eentje die ik koester, die me soms verdrietig maakt en die ik lang niet altijd goed kan plaatsen in relatie tot mijn gevoelens nu.

Een sprong in de Diepte

2010-02-27T01:21:00.000+01:00

Haar droomwereld toevertrouwen aan het witte scherm was geen nieuwe ervaring. Jarenlang liet ze haar vingers tot uitvoer brengen wat haar gedachten en gevoelens, diep verborgen in haar binnenste, aan droombeelden toverden die de horizon van haar belevingen kleurden.
Jarenlang….tot de connectie verdween. De gekleurde horizon grauwe tinten vertoonde eb vervaagde terwijl de horizon in haar werkelijke beleven dieper en warmer kleurde.
Een tegenstelling die moeilijk te plaatsen was, verdrietig was ze om haar verlies, blij was ze met het nieuwe kleurenpallet in haar leven.

Enkele keren ondernam ze een poging om de connectie met haar droomwerelden terug te vinden, om woorden te laten stromen zoals ze ooit met woorden in staat was te schilderen. Ze voelde zich als een gekweld kunstenaar, bewust van haar kunnen, nog meer bewust van haar onvermogen te duiken in de onpeilbare diepte van haar creatieve bron. Dát was haar meest ultieme overgave, niets was vergelijkbaar met deze overgave. Geen enkele uiting van haar onderdanigheid, hoe kwetsbaar deze haar ook maakte, kon de impact benaderen van de overgave aan zichzelf. Ze werd zich bewust hoe fragiel haar overgave in dit moment was, emoties raasden alle kanten op, de connectie werd gemaakt en wat ze voelde was vooral angst. Onrust en angst om nu de stap te zetten tot overgave en met dit besef kwam het bewustzijn binnen dat ze de stap al had gezet.
Ze werd zich bewust van de trigger, ze vervloekte zichzelf om de deur die zij zelf had geopend. Ze had zich opgeladen met inspiratie uit een andere creatieve bron, een verhaal welke doordrong tot in haar diepste kern. Een spiegel die haar angst weerspiegelde, een schrijver's grootste angst …nimmer contact vinden met de woordenstroom. Ze voelde een wervelstorm aan emoties en gedachten vanuit haar binnenste opborrelen, ze ontdekte de ware confrontatie. Ze wilde zich overgeven aan het schrijven, ze wilde weer schrijfster zijn en de veiligheid van haar droomwerelden ervaren. Zich laten koesteren door zelf bedachte scenario’s, zich laten prikkelen door sferen door haar opgeroepen. Ze wilde zich kunnen laten meevoeren in de golvende beweging van de klanken en kleuren in haar innerlijke beleving.

Geknield zat ze daar, haar rug recht, de schouders iets gebogen. Ze had haar hoofd licht gebogen, een deel van haar haren vielen voor haar gezicht. Ze herkende het automatisme waarmee ze de haren weg wilde wegen en de rust in het niet toegeven aan dit, gewoontegetrouwe, mechanisme.
Haar lichaam herinnerde zich de houding, de houding die zo vertrouwd geworden was.
Die voor haar niets te maken had met vernedering en onderdanig afwachten maar een houding die sprak over sterkte en kracht. Met een glimlach herinnerde ze zich haar eerste confrontaties met zichzelf, de behoefte tot overgave die onderuit geschopt werd door de wil om niet toe te geven. Mechanismen en automatismen die het haar moeilijk hadden gemaakt toen ze probeerde één te worden met haar overgave. Het was haar altijd zwaar gevallen, had gezorgd voor innerlijke conflicten en interne strijden en regelmatig was ze van zichzelf en haar overgave weggelopen.

Tot….ze hem had ontmoet.
Wat het was geweest kon ze tot op de dag van vandaag niet vertellen, ze had een rust en balans in hem gevoeld die ze bij andere Dominanten niet had ervaren.

Bij hem waren een groot deel van haar interne strijden en innerlijke conflicten weggevallen, natuurlijk niet allemaal maar bij hem voelde het natuurlijk. Alsof haar zijn een connectie herkende die voor haar niet tastbaar was, ze had gaandeweg leren vertrouwen op wat haar lichaam haar influisterde. Ze was zelden meegegaan met de uitgestippelde paden die menig Dominant voor haar had uitgetekend, in de momenten dat ze dit had gedaan was ze tot de ontdekking gekomen dat het haar van zichzelf losmaakte.

In dat proces was ze zichzelf een tijdlang kwijt geweest, ze kon zich niet meer herinneren waar ze zichzelf was kwijt geraakt, of er een aanleiding voor was geweest. Ze herinnerde zich slechts de eenzaamheid die poogde haar mee te nemen in een voortdurende dans vol verlangen.
Een enkele keer had ze zichzelf laten verleiden door de intense behoefte aan overgave, wat ertoe leidde dat ze eventjes meende te kunnen vliegen, te worden gedragen, tot ze wakker werd in een kilte die eerdere kiltes wist te overstijgen.
In de koude donkerte nam ze zich dan voor een volgende verleiding te weerstaan omdat de kater naderhand een groot deel van de eerder ervaren pracht wegnam, liet afbrokkelen tot het een vage herinnering was met een zwart omringd randje dat schreeuwde…niet meer doen, niet opnieuw toegeven. Wees sterk, wijs de overgave af tot zij zich vanzelfsprekend aandient.

In een periode vol eenzame dansen was uit het niets dat moment aangebroken, overgave nam de dans uit handen en leidde haar in de handen van een man die haar wist te leiden zoals ze nog nooit geleid was. Het was geen leiden, hij had haar vrij gelaten. Hij liet haar zweven, stond haar toe te dromen, weg te drijven en terug te keren in de veiligheid van zijn armen, met de wetenschap dat hij nimmer zou vragen waar ze naartoe was gevlogen omdat voor hem de blik van haar vlucht het mooiste geschenk was dat ze hem geven kon.

Beleven en delen met hem werd een nieuwe reis die haar had gebracht bij waar ze nu was. Met de glimlach nog steeds op haar gezicht pakte ze de rechterboei uit de lade en deed deze om haar pols. Het was of haar lichaam een zucht van verlichting slaakte, ze pakte de tweede boei en sloot deze om haar linkerpols. Ze keek naar de patronen in de boeien, los van elkaar waren het slechts boeien, eenmaal bij elkaar gebracht werden ze een vloeiende beweging van lijnen die door elkaar leken te gaan zonder elkaar te raken, en toch met elkaar verbonden waren.

Ze legde haar handen met de palmen naar boven op haar bovenbenen en even, heel even, werd ze overvallen door een oud gevoel van paniek. Even vlug als ze het had waargenomen was het weer verdwenen en nam ze een deken van warmte en rust waar die over haar neerdaalde, als zachte sneeuwvlokjes die haar huid streelden en zich tot een witte deken vormden die haar omhulde, haar verwarmde.
Ze sloot haar ogen en nam de innerlijke dans waar die vooraf ging aan de afzet in haar vlucht, nog niet dacht ze, nog niet…

Haar ogen weer geopend keek ze naar wat er voor haar lag, de warme klanken van de muziek liet kleine tintelingen op haar huid achter. Een nieuwe herinnering zorgde voor een warme gloed die begon als een blosje op haar wangen en eindigde met een warmte op haar billen wanneer deze door hem langdurig waren geplaagd, geprikkeld en geslagen. Geliefkoosd en gekust, gestreeld en gekrabd tot ze gek was geworden van verlangen om zijn harde hand te voelen, waarna ze zichzelf met schorre stem hoorde fluisteren haar te geven waar ze zo naar verlangde. ‘Alsjeblieft plaag me niet langer, geef het me, toe…’ en zijn antwoord een reeks ferme tikken op haar billen was geweest die haar vlucht hoger en intenser hadden gemaakt. Tot ze uitgeput was geland en bijkwam in zijn armen, in zijn ogen had gekeken en met een glimlach en een plagend stemmetje had gezegd ‘was dat alles…’, waarna ze genoot van de felheid en de twinkeling in zijn ogen terwijl zijn stem zachtjes bromde ‘pas op hé, je speelt met vuur’.

Terwijl de muziek wegstierf zweefde ze terug naar de werkelijkheid, de herinnering loslatend en zichzelf overgevend aan het nu, aan haar zijn. Dat was de kracht van haar overgave, te kunnen zijn in haar zijn. Volledige overgave aan zichzelf, en daarmee onvoorwaardelijke overgave aan hem.
Ze bekeek de spullen die voor haar lagen, ze waren haar even vertrouwd als de haarborstel waarmee ze smorgens haar lange weerbarstige krullen in model probeerde te krijgen, of de crème die ze op haar gezicht smeerde en die hij ooit op haar billen gesmeerd had in een poging het nagloeien wat te verzachten. Een ondeugende glimlach brak door op haar gezicht terwijl ze zichzelf hoorde zeggen wat ze natuurlijk in zo’n moment beter niet had kunnen zeggen, of hij dacht dat anti rimpel crème de oplossing was voor rode billen.
Dat was de inleiding geweest van een nieuwe dans die zo vol vuur en passie had gezeten dat het hen tot diep in de nacht had meegenomen, het had hen vervoerd en in vervoering gebracht en met een gelukzalige glimlach was ze in zijn armen in slaap gevallen. Haar lichaam bedekt met een rozig gloeiende warmte, haar hoofd leeg van het zweven en gevuld met rust.

Ze nam de houten lineaal in haar handen en eventjes trok er een huivering door haar lichaam, toen haar lichaam zich de impact herinnerde die een lineaal als deze kan hebben. Ze schoof de speeltjes heen en weer, twijfelend waar ze mee zou beginnen. Haar ogen gingen van de lineaal naar de kleine haarborstel,wetend dat deze onschuldig oogde maar een niet geheel onschuldig effect had. De rode cane schoof ze opzij, nu nog niet, daar was ze nog niet klaar voor. Opnieuw keek ze naar de lineaal en de haarborstel, vanuit haar ooghoeken zag ze de tepelklemmen liggen en ze werd zich gewaar hoe sterk haar tepels verlangden naar de druk van de klemmen. Nog niet vermande ze zichzelf, niet te snel gaan nu.

Abrupt koos ze voor de kleine haarborstel, schuifelend op haar knieën draaide ze zich om en boog over het kleine krukje dat schuin naast haar stond. Het krukje had een stoffen midden gedeelte wat het makkelijk maakte zich erover heen te buigen en zo steun te geven aan haar lichaam, en tegelijkertijd voldoende beweging te kunnen maken.
De eerste tik kwam zacht aan, ze voelde een mengeling van emoties opborrelen. Weerstand om wat ze aan het doen was, verlangen om meer te voelen, onzekerheid om door te gaan en een sterke behoefte om op te staan en weg te lopen. ‘Keer terug naar het zijn’ sprak ze tegen zichzelf, ze vermande zich en de volgende tik was meer beheerst en harder. Afwisselend sloeg ze met de kleine haarborstel op haar rechter en linkerbil, de zo bekende gloed verwelkomend. Na een tijdje stopte ze en hief zichzelf op van het krukje, ze keerde terug naar de positie waarin ze zich zo prettig voelde. Ze boog haar hoofd en sloot haar ogen, even bleef ze zo zitten om daarna de houten lineaal op te pakken. Ze twijfelde, zou ze het doen? Ze koos voor de moeilijkste houding, ze schoof een kussen tegen het krukje en ging op haar rug liggen. Haar benen omhoog, met haar voeten steun zoekend tegen de rand van een kastje achter haar. In een strak tempo sloeg ze met de linaal op haar billen, in gedachten telde ze mee tot ze een vijftig tal tikken op beide billen had gegeven. Ze spreidde haar benen en onderdrukte de neiging om te stoppen, ze wist dat dit het moeilijkste moment zou worden en toch…ze wilde doorzetten. Juist nu.

Met een enorme zelfbeheersing gaf ze zichzelf de eerste harde klap op haar meest intieme delen, ze hapte naar adem toen de pijn snijdend tot haar doordrong. Een volgende tik, opnieuw de pijn. Ze gaf zichzelf tijd om te herstellen, haalde diep adem en gaf zichzelf een volgende klap, de pijn vormde een bewegende lijn die zich leek te verbinden met haar binnenste, met haar zijn, haar overgave. Tranen schoten in haar ogen toen ze voor de laatste, tiende, keer de lineaal liet neerkomen. Ze liet de lineaal rusten waar deze was neergekomen, het brandende gevoel in haar negerend. Een traan rolde uit haar ooghoek, gleed over haar wang en verdween in het niets.
Langzaam kwam ze overeind en keerde terug naar de geknielde positie, met een gevoel van opluchting en trots keek ze naar de collar die voor haar lag. Voorzichtig streelde ze met haar vinger langs het soepele leer, ze liet haar vinger rusten op de kleine zilveren o-ring. Het was of de collar tot haar sprak, haar aanspoorde om door te zetten, niet op te geven. Ze nam de collar op en liet deze door haar handen glijden, ze bracht haar handen naar haar nek en legde de collar in haar nek, met één soepele beweging maakte ze de collar dicht aan de achterkant. Haar hand dwaalde door haar haar en eventjes voelde ze zich verdwaald, tot het zonlicht op het ijzer van de tepelklemmen viel. Een kleine flikkering trok haar aandacht, ze glimlachte en pakte de klemmen op. Eén voor één bevestigde ze de klemmen aan haar tepels, ze verwelkomde het bekende en vertrouwde gevoel toen de klemmen op haar tepels drukte en ze het koele staal van de ketting op haar huid voelde.

Ze stond op, trok een truitje aan en schoof haar rok, getooid met rode linten, omlaag om vervolgens in haar rode pumps te stappen. Met een zelfverzekerde beweging liep ze naar het bed om daar de enkelbandjes van haar schoenen vast te maken waarna ze naar de spiegel liep om zichzelf te bekijken. Ze was verwonderd over haar aanblik, over de schittering in haar ogen en de kracht van haar uitstraling. Ze was er bijna klaar voor.
Haar rok schoof ze omhoog om het kleine kousenbandje goed te schuiven, het miniscuul zilveren sleuteltje bungelde naast de o-ring die met een zwart lint aan de kousenband was bevestigd. Met iedere beweging die ze maakte voelde ze het sleuteltje en de ring bewegen, evenals de tepelklemmen. Ze liep terug naar de plek waar ze zoëven nog geknield gezeten had en pakte de rode cane op.

Nu was ze er klaar voor….

Terwijl ze de trap afliep kon ze het geroezemoes in de woonkamer horen, de muziek stond zachtjes aan en leek de warmte in de kamer te versterken. Haar hakken tikten zachtjes op het laminaat terwijl ze voorzichtig de deur opende, het was of ze direct werd opgenomen door de onzichtbare vleugels die haar droegen. De kamer was gevuld met een select groepje mensen, dit was een bewuste keuze geweest. Kaarsen zorgden voor gedempt licht, ze keek in ogen die bekend en vertrouwd waren en in alle ogen las ze dezelfde boodschap, ‘Ben je er klaar voor?’

Ze glimlachte en knikte, terwijl ze naar het midden van de kamer liep. De rode cane hield ze in haar linkerhand, en met haar rechterhand maakte ze de tepelklemmen los. Ze gaf deze aan haar vriendin die rechts naast haar was komen staan. Met een vloeiende beweging schoof ze de kousenband van haar been, deze gaf ze aan de vriend die links naast haar was komen staan. Met de cane in haar hand liep ze naar voren, de kamer werd gevuld door een vreemde stilte, zelfs de muziek leek even haar adem in te houden.
Ze hoorde hoe haar vriend en vriendin achter haar met haar mee bewogen en weer naast haar kwamen staan, ze hief haar handen op met de handpalmen naar boven en zorgde dat de rode cane op haar handen rustte. In haar rechterhand werden de tepelklemmen gelegd, in haar linkerhand het kousenbandje.

Ze deed een stap naar voren, en legde met een teder gebaar de cane, de tepelklemmen en de kousenband met daaraan haar o-ring bevestigd in de kist.
Tranen rolden over haar wangen terwijl ze naar hem keek. Dit was een afscheid voor altijd….ze bracht haar handen naar haar hals en maakte de collar los, ook deze legde ze in de kist bij hem. Waarna ze zich over hem heen boog en zijn koele huid kuste.

‘Tot in mijn dromen’ fluisterde ze.

** meer verhalen vind je hier **

Fragiel Web

2010-02-27T01:00:00.000+01:00

Nog altijd wist ze niet hoe een brug te slaan tussen haar droomwereld en de realiteit, tussen overgave aan haar zijn en overgave aan de werkelijke beleving. De breuk tussen haar zijn en haar overgave aan haar zijn werd zichtbaar. Een diepe kloof werd zichtbaar, het bewustzijn sneed tot diep in haar binnenste.
Hier was geen helen aan, geen enkele beleving van pijn zou in staat zijn de kloof te overbruggen. De diepte van onderdanigheid sloeg de pijlers onder de brug, die ooit de kloof had overbrugd, neer met een kracht die ongekend was.
De overgave in haar geven had haar weggehaald van een wezenlijke kern, niet alleen was ze haar passie in schrijven verloren, ze was de overgave aan het volledig opgaan in dit proces kwijt geraakt. En nu, nu ze zich op de richel van de diepte bevond, aarzelend om de sprong te wagen, bang voor de diepte waarin ze terecht zou komen wanneer haar vingers het toetsenbord zouden beroeren….voelde ze zich verscheurd.
Verdriet en pijn baanden zich een weg naar buiten, ze hervond de connectie.

Doorzichtig als een web gesponnen in de dauw. Tere druppels weerkaatsten het verlangen zich over te geven, dunne draden toonden hun breekbaarheid.

Dit was haar fragiele web, een web gesponnen ooit met sterke draden. Draden die de wind weerstonden, die hun kracht hervonden met iedere zucht wind en veerkrachtig iedere storm weerstonden.
Tot het web brak, zonlicht de lange losse draden streelde, wind de losse uiteindjes meevoerde tot het web was teruggebracht tot een paar losse draden. Nog wel verbonden maar de connectie kwijt, nog wel veerkrachtig maar de kracht kwijt. Nog wel met zilverkleurig schijnsel maar het licht kwijt.

Ze spon een nieuwe draad, voorzichtig en behoudend, de vormen van een nieuw web werden langzaam zichtbaar.
Aan de horizon in haar beleven ontstonden zachte, nieuwe, kleuren.

26 oktober 2009

Eén moment

2010-02-27T00:59:00.000+01:00

Een kille bries
Streelt zacht
Mijn gezicht
Een deur valt dicht.

Gevoel spreekt
Verzwegen woorden
Kilte vult
Mijn hart dat breekt.

Eén moment
Het delen verloren
Het verlies herkend
Zwerven de brokstukken.

MisTique
9 september 2009

Vervlogen bewogenheid

2010-02-27T00:54:00.000+01:00

Een stem schilderde de horizon

Deze toonde zich in ongekende kleuren.

Ze school in de armen van geborgenheid.

Danste in de glimlach van onbevangenheid.

De droom ging uit haar dromen

De lucht kleurde grijs

De glimlach bevroor

Kristallen herinneringen

Spiegelden haar pijn.

De horizon herstelde

De klanken nimmer vergeten

Geborgenheid toonde in andere kleuren

Onbevangenheid gaf een nieuw delen

De glimlach ontdooide

Pijn brak het kristal

Herinneringen schenen door

Een deken grijs getint benam het zicht.

Nevel bleef achter

Sporen braken de mist

Gevolgd door een delen

Verliet het toneel de dans

Waar een zwaan

Haar kwetsbaar verendek

Voorzichtig uitprobeerde

In een stille vlucht.

MisTique
2 september 2009

Glimlacht ze

2010-02-27T00:53:00.002+01:00

Kom mee

Speel met mij

Dan toon ik je

Vrijheid

Sprak ze.

Kom mee

Dan dromen we

Dagen

Zonder einde

Glimlachte ze.

Kom mee

Dan draag ik

Je pijn

En je tranen

Fluisterde ze.

En ik ging…

MisTique
2 september 2009

Intens licht

2010-02-27T00:53:00.001+01:00

Jaren geleden overkwam het me voor het eerst. Een moment waarop het was alsof ik me voor het eerst bewust was van de zon die scheen, in alles voelde ik een prikkeling die zo sterk was dat het heel dicht tegen een overprikkeling aan zat en een lichte vorm van extase leek te geven.

Het eerste moment dat ik deze ervaring had zal wellicht een minuut geduurd hebben, daarna was het er wekenlang niet. Het was of die weken donkerder aanvoelden, ik was me bewust van een licht dat in mij had geschenen en kon soms verdrietig zijn omdat ik haar miste. Toch was er wel degelijk iets veranderd, alleen heeft het nog wat jaren geduurd voor ik me daar bewust van werd. In de jaren die volgden heb ik het vaker ervaren, ook heb ik vaker ervaren dat het hele periodes weg was. Dat konden weken, maanden en zelfs een jaar zijn. Toch heb ik nimmer het gevoel gehad dat ik de connectie kwijt was, ik wist...er was nog teveel pijn dat in de weg stond. Oude pijn, littekens waarvan de randen nog rood en branderig waren, muren die ik optrok om me te kunnen terugtrekken van de wereld. De wereld met zoveel prikkelingen die ik niet wilde voelen, ervaringen die ik niet wilde ervaren, ik zocht de rust. De rust van mijn binnenste, waar zelfs de verwarring die er soms heerste meer geborgenheid bood dan de wereld buiten mijn muren.

In de rust van in mijzelf zijn voelde ik het licht in mij feller worden, zo fel dat ze een weg naar buiten kon vinden om de wereld om mij heen te verlichten. De prikkeling die ik jaren geleden ervaren heb is terug, vele malen sterker dan ik het ooit ervaren heb, en zo mooi........

22 augustus 2009

Prikkelende Zinnen

2010-02-27T00:52:00.001+01:00

Zinnen prikkelden.

Gevoeld tot in de diepte

van mijn ziel.

Zinnenprikkelend.

Gekleurd tot in de ziel

naar een nieuwe diepte.

Diepte dook.

Geprikkelde zinnen

legden mij ziel bloot.

MisTique
22 augustus 2009

Geen weg wijst

2010-02-27T00:51:00.002+01:00

Verleden is geleden

Ontleden in ’t heden

Verweven met beleven.

Geen spoor

Wijst terug

Ik verloor.

Gegeven in dragen

Gedragen in het geven

Omgeven door verdragen.

Geen weg

Wijst

Ik dwaal.

MisTique
10 juli 2009

Geen woord

2010-02-27T00:51:00.001+01:00

Geen woord

Reikt aan

Innerlijk verstoord

Ik pas me aan.

Geen woord

Breekt open

Dialoog vermoord

Ik sluit me aan.

Geen woord

Ik pas

Ik sluit.

MisTique
10 juli 2009

2010-02-27T00:48:00.000+01:00

Gevangen in ’t grijs

Van kleurloos niets

Bevangen door de wijs

Waar gewetenloos wist.

Omtrekkende beweging

Beweegt grijs naar getint

Gevoelloos naar beleving

Het is hoop die bemind.

MisTique
10 juli 2009

Droom, speel, ben ik

2010-02-27T00:47:00.001+01:00

In gedachten

Voel

Deel en geef ik.

Mijn ogen

Gesloten

Droom, speel en ben ik.

MisTique
10 juli 2009

Stilte Danst

2010-02-27T00:46:00.000+01:00

Stilte spreekt in me

Stilte dwaalt in me

Stilte breekt in me

Stilte danst in me.

Haar trage passen

Haar intense delen

Haar zoete dromen

Haar pure geven

Stilte danst…

MisTique

12 juni 2009

In Zijn

2010-02-27T00:45:00.002+01:00

1 juni 2009

De Droom in mijn Delen

2010-02-27T00:45:00.001+01:00

Mijzelf geef ik je

Mijn overgave

Mijn zijn deel ik je

Mijn sterkte

In geven neem je me

In passie genomen

In delen geef je me

In kracht ontsproten.

MisTique
1 juni 2009

Wanneer het tij breekt

2010-02-27T00:43:00.002+01:00

In een zee van stormen

Waar jouw wind raast

Me weet te omarmen

Onverschrokken meevoert.

In een dageraad van dromen

Is het jouw hand die me leidt

Naar een horizon vol kleuren

In tinten nimmer gekend.

Golven razen, het tij breekt

Kabbelend kom ik tot rust

Wanneer stilte spreekt

De rusteloosheid gesust.

MisTique
13 mei 2009

Voelen was Verloren

2010-02-27T00:43:00.001+01:00

Voelen was verloren

In een waas van delen

Waar ik verdwaasd

Beleefde.

Beleving werd gevoeld

In een gedeelde waas

Waar we verdwaasd

Voelden.

Dwalen werd herkend

In een verdwaasd voelen

Waar ik beleving

Verloor.

MisTique
30 april 2009

Verloren in mijn Zijn

2010-02-27T00:40:00.000+01:00

Verloren in mijn Zijn.

Verloren in het dwalen

Verloren in te dolen

Verdwaald in mijn dolen

Verdwaald in te dwalen

Verdwaald in het Zijn.

Te Zijn in mijn dwalen

Te zijn in mijn dolen

Te zijn in mijn Zijn.

Is als verloren dolend verdwaald zijn.

MisTique
22 april 2009

Waar was je

2010-02-27T00:39:00.000+01:00

Waar was je

Ik miste je

Ik gaf je

En deelde je

Maar zonder je

Voelde ik me

Eenzaam.

MisTique

Nieuwe wegen

2010-02-27T00:37:00.000+01:00

Nieuwe kleuren
Vormden een pallet
Van werelden
Niet verkend.

Nieuwe wegen
Vormden een pad
Van belevingen
Die ik vergat.

Een nieuw voelen
Versloeg allen
In nimmer gestreden
Veldslagen.

MisTique
20 april 2009

Breekbaar

2010-02-27T00:34:00.001+01:00

Breekbaar, alsof mijn ziel is blootgelegd. Ineens was het er, dat gevoel van immense kwetsbaarheid, tranen die uit het niets opdoken. Gedachten die stil vielen, woorden die zoek raakten.

Het gaf een serene rust, na maanden balanceren voelde ik weer een connectie met mijn sub-zijn.

Was er eerder dan geen overgave vroeg ik mij af, was de overgave niet of minder compleet? Dat was het niet, maar pas nu dringt tot me door dat een deel van mijn sub-zijn zich had onttrokken aan alles. Zij deelde niet in de overgave, zij gaf zich niet maar hield zich schuil.

Niet uit angst, niet uit onzekerheid maar uit zelfbehoud. Ze was het diepe kwetsen nog niet kwijt, ze was nog niet los van het verbijsterende besef dat het onvoorwaardelijk vertrouwen gebroken was.

Ze had geen traan gelaten, ze was gewoon weggegaan.

Had mij verlaten, had jou verlaten.

En nu was ze er.

Breekbaar in haar aanwezigheid, kwetsbaar in haar Zijn.

Een fragiele basis waarop ze voorzichtig een eerste stapje zette.

Overgave op haar manier, niet samensmeltend met andere vormen van overgave.

Niet voortkomend uit nieuwe wegen die werden ingeslagen.

Haar overgave was een eerste stap in een overgave aan zichzelf.

20 april 2009

De Taal van jouw Geven

2010-02-27T00:30:00.000+01:00

Je ogen glimlachen, ze voeden de warmte in mijn lichaam. Zonder woorden laat je me weten me te begeren, naar me te verlangen. Ik zie de elkaar afwisselende emoties in je ogen, ze veranderen van kleur, krijgen een andere diepte. Je mildheid uit zich in een zacht blauw/grijs, je Dominantie toont zich in een diep blauw met een ondefinieerbare donkerte die diepte aanbrengt. Je liefde voor mij uit zich in een warm blauwe kleur, je sadisme toont zich in een gebroken blauw met diverse scharkeringen waar ik soms zelfs een sprankje groen en een enkele keer lichtbruin in waarneem.

Je lichaam spreekt, ik zie het aan je bewegingen. Het toont in de manier waarop je je handen beweegt, ze spreken het verlangen uit om mijn lichaam te beroeren zonder dat je me aanraakt. Bezig met de dingen in jouw eigen wereld hoor ik de taal welke je lichaam spreekt. Voel ik de verlangens die in jou dwalen, ben ik me bewust van het antwoord dat in mij sluimert

Je hoeft me niets te zeggen, je ogen spreken, je lichaam spreekt. Maar wanneer je stem spreekt zijn het de klanken die me beroeren, de warmte die me woordloos laat weten me te willen bezitten. De plagerige toon die de sub in mij uitdaagt te komen spelen, de glimlach in je stem spreekt van liefde en liefhebben, van plagen en uitdagen, van verleiden en bezitten.

20 april 2009