Een Bijzonder Delen

Een gezellig avondje met vrienden, na lange tijd elkaar weer eens zien. Heel veel om bij te praten maar ook gewoon genieten van de warmte van het elkaar weer zien. ’s Middags voor we vertrokken had ik besloten om aandacht te besteden aan mijn uiterlijk. Niet dat ik dat normaal niet doe, maar ik zocht naar ruimte voor mijn eigen vrouwelijkheid. Na wat dralen met verschillende rokjes, laarzen die ik wel wilde dragen maar de pijn in mijn rug teveel wisten te versterken, had ik uiteindelijk iets gevonden waar ik me vooral lekker, en niet minder belangrijk, mezelf in voelde.

Het voelde heerlijk om weer eens zo dicht bij mezelf te zijn, de reis trok wel veel van mijn energie weg maar tegen de tijd dat we arriveerden was ik door mijn ergste dip heen. In de auto had ik mijn partner geplaagd, wat hem de plagende opmerking ontlokte dat hij bij onze vrienden om een cane zou vragen. Die opmerking deed van alles met me, het prikkelde me, ik zou een huichelaar zijn als ik niet toegaf dat de gedachte me opwond, maar het gaf me ook onrust. Ik wist niet of ik er al wel aan toe was, maar mijn eigen dubbele gevoelens brachten me in verwarring. Het bleef spoken in mijn hoofd en ik deed mijn best het los te laten. Eenmaal bij onze vrienden raakte ik de onrust kwijt, heb ik genoten van het heerlijke eten en de tijd en ruimte die we voor elkaar hadden. Tot na het eten Grey en ik op de bank zaten en weer dat grapje van die cane langskwam, de man des huize reageerde vrij adrem op het grapje en ging een cane halen. Mijn onrust werd groter, ik probeerde nog wel een nuchtere en stoere modus te vinden en wist het op te brengen om geïnteresseerd de cane te bekijken maar van binnen raakte ik de weg kwijt. Want ik betrapte mezelf op het gevoel om deze cane te willen voelen, ik verlangde ernaar dat Grey mijn hand zou pakken en meenemen naar de tafel. Dat hij me voorover zou laten buigen om de cane uit te proberen, en tegelijkertijd worstelde ik met het respect naar onze vrienden toe. Ook al delen we deze gemeenschappelijke hobby, dat betekent nog niet dat je zomaar iemand voor het blok zet. Voor ik tijd had om verder te verdwalen in mijzelf had Grey mijn hand gepakt, en even later bevond ik mij voorover gebogen over de tafel en voelde de warme striemende pijn van de eerste tikken van de cane op mijn billen. Heel even dreigde ik verder verstrikt te raken in mijn eigen strijd, wilde ik dit wel? Wilde ik wel dat anderen konden zien dat Grey mij zo over de tafel liet buigen? Ging dit over mijn grenzen? Ik moest het eerlijk toegeven, het was niet over mijn eigen grens, het was iets dat helemaal klopte in het moment. Het voelde goed, en het was spannend, het gaf onrust maar net niet teveel. Het maakte me kwetsbaar en dat was heel erg eng maar zelfs dat bracht me waar ik wilde zijn. Ik liet mijn strijd los, ik vertrouwde op Grey en zijn invoelend vermogen of dit niet voorbij een grens van onze vrienden was. Ik vertrouwde op hun eerlijkheid om aan te geven wanneer wij voorbij hun grenzen gingen. Want tot op dat moment was het weinig anders dan een paar tikken met een cane waarvan Grey had laten merken nieuwsgierig te zijn naar hoe deze zou aanvoelen als hij hem hanteerde.

Het moment dat ik een stem hoorde zeggen ‘hou haar handen vast’ en ik de handen van mijn vriendin op de mijne voelde kon ik mijn laatste twijfels over het eventueel overschrijden van grenzen binnen de vriendschap loslaten. Ik dook een diepte in, met een onwijs grote snelheid. Het was vreselijk bijzonder om dit stukje intiem delen uit onze relatie te delen, om onze vrienden hierin toe te laten en om vervolgens te zien hoe zij op hun beurt ons toelieten in een stukje delen van hen.
Ik voelde een mengeling van trots en respect voor wat ik mocht zien, gemengd met nog een stukje verwarring over mijn eigen kwetsbaarheid. Ik was me haarscherp bewust van het gegeven dat voor het eerst in heel veel jaren een andere Dom dan mijn eigen partner mijn kwetsbaar delen kon aanschouwen. Ik vocht met een innerlijke strijd waarin een stuk schaamte probeerde grip op me te krijgen, ik liet de strijd los want er was niets om me voor te schamen. Ik voelde me prettig daar waar ik was, ik was me bewust van hoe vreselijk kwetsbaar ik me voelde maar ik voelde me ook veilig en geborgen in de vriendschap van deze twee bijzondere mensen. Toen Grey aanstuurde op een orgasme vond ik dat vreselijk moeilijk, ik wilde het tegenhouden maar kon niet winnen van mijn lichaam wat zo graag wilde loslaten en ontladen. Ik liet los, ik huilde, verstopte me heel ver in mezelf en kwam weer terug. Ik voelde me vrij en breekbaar maar ook vreselijk gelukkig en bijzonder.