Draden

Waar is het dwalen, het eindeloos verdwalen. Ik geef en raak mezelf kwijt. Ik verzet me en raak mezelf kwijt. In iedere tegenstelling zoek ik een uitweg, in iedere weg raak ik het spoor bijster. Geen pad leidt naar rust, rust leidt niet naar een nieuwe weg, een nieuwe weg leidt niet naar een uitkomst.

Ik breek in het mezelf willen geven en vastlopen, ik voel me het web dat ooit geweven werd en nu verlaten en verward in de wind wiegt. Draad voor draad breekt af, de kern ontrafelt tot er weinig meer over is dan een draad die door de wind gedragen wordt.

Die draad ben ik, dat kleine breekbare, vrijwel onzichtbare draadje dat zich vastklampt aan de wind en hoopt dat ze oplost in het luchtledige.