De kunst van volgen

Een vreemde verwarring neemt bezit van haar. Ze is zich bewust van de dualiteit in zichzelf, haar verlangens en haar weerstand. Haar onderdanigheid en haar dominantie. Haar wil om te pleasen en haar rebelsheid. Haar behoefte aan pijn en haar behoefte aan koestering. Haar behoefte aan tederheid en haar behoefte aan ruwheid. Haar basiskracht van groot en sterk zijn en haar innerlijke klein willen zijn.

Soms zijn er momenten waarin ze verstrikt neigt te raken in zichzelf, in al die tegenstellingen.

Wat wil ik dan...vraag ik me af. Welk deel wil er wat?
Ik voel me in deze momenten zo vaak ongezien, ongehoord, niet begrepen.
Maar als ik zelf al niet aan kan geven wat ik wil, welke behoeftes het meest sterk zijn, welke verlangens het meest heftig dralen. Hoe kan ik dat dan overbrengen?

Dat brengt me bij een ander innerlijk conflict, er is nog steeds een gevoel van in de steek gelaten voelen dat overheerst. Dat gevoel is sluimerend aanwezig in elke zucht, in iedere overgave. Soms overstemt het, soms belemmert het, zo zelden is het er niet.

Ik probeer een weg te vinden in een gevoel van niet meer volledig en compleet kunnen zijn, ik kan niet compleet zijn in en met mezelf. Er zijn delen in mij die zich zo ver weg verstopt hebben, er zijn delen die het minder boeit. De masochiste in mij baant haar eigen weg, ze geeft aan wat ze nodig heeft en zolang dat niet leidt tot innerlijke conflicten met de andere delen kan zij haar verlangens invullen. De andere delen laten haar, bewonderen haar soms om haar eigengereidheid, maar het meest nog om haar onafhankelijkheid. Ze zoekt geen emotionele koestering, ze zoekt alleen maar de beleving van pijn binnen haar grenzen. Ze weert toenadering en andere intimiteiten buiten haar belevingswereld. Ze schuwt overgave.
In haar wereld liggen daar de zwaktes, de delen die behoefte hebben aan geborgenheid en bescherming zijn dwalend aan hun lot overgelaten. De delen die behoefte hebben aan sterkte en duidelijkheid zijn verloren in hun eigen dolen. Zij heeft daar weinig last van, ze merkt alleen het effect van een gemis aan beleving zoals zij die af en toe nodig heeft.

Soms zou ik zo graag een minder complete persoonlijkheid zijn, minder bewust willen zijn van alle processen in mij. Het is een rijkdom met een hoge prijs, een pijnlijk bewust zijn de emotionele beleving van ieder aspect in mij. Een eenzaam dwalen in een weg waar maar weinigen nog weten te volgen.

Daar glimlacht ironie, de kunst is niet dat ik volg, ware kunst ligt in het mij durven en kunnen volgen.