Toen ze langs kwam

Even, heel even, kwam zij voorbij. Als een vage geur die je prikkelt wanneer ze alweer vervlogen is. Net als zij. Vervlogen, het enige dat nog aan haar herinnert is het spoortje naar een klein bijzonder plekje in mijn hart.

Voor haar alleen, alleen voor haar.
Een plekje waarvan het deurtje zelden open gaat. Vanavond was daar ineens een moment, ineens wilde ik even bij haar zijn. Bij dat gevoel, bij een vervlogen beweging.

Vluchtig met een speelse belofte.
Kwetsbaar met een vurig hart.
Als spelen met vuur, niet mijn vingers brandde ik, het vuur was gevlucht.

Heel soms denk ik aan haar, aan haar speelse blik, haar verlegen houding. Aan de bijzondere symbiose tussen ons. Aan haar vlucht, haar angsten, haar verlangens. Aan de belofte van iets dat bijzonder mooi had kunnen zijn, in een andere tijd wellicht, een verborgen dimensie misschien.

Nu schittert ze in de kamers van mijn herinnering, en soms heel soms dan waag ik me eraan haar even wat tastbaarder te voelen.
Haar dromerig karakter heeft weinig aan kracht verloren, haar geloken onschuld flirt nog altijd. Ik glimlach.......en klik weer verder.