Verdrietig dwalen

Onverwachte wendingen, onvoorziene omstandigheden. Zoveel impact, zoveel van mezelf kwijt aan het raken.
De meeste lezers hier weten het al, er is veel gebeurd dat mijn leven volledig op zijn kop gezet heeft. Dit is het blog er niet voor om te delen, ik schrijf erover op een ander blog welke je hier kunt vinden.

Temidden van de emotionele puinhopen dwaalt een verdoofd subje. Ze is nog steeds haar veilige haven kwijt, ze ziet de Dom wel maar ze kan geen weg vinden in vertrouwen dat beschadigd is. Niet eens bij haar en toch heeft het wel een enorme impact op haar. Ze wil loslaten, ze wil geven, maar ze komt niet verder dan een klein stapje wat haar eigenlijk alleen maar dichter tegen de muur aan heeft gezet.
In een hoek gedreven voelt ze zich, ze kan geen connectie vinden met de Dom die haar hand weet te nemen en leidt. Hij probeert het wel maar de vanzelfsprekendheid die er ooit was in het ervaren van veiligheid en geborgenheid, die is verdwenen. Of deze ooit nog terugkomt…geen idee.

De masochiste heeft zich ver heel ver teruggetrokken. Als er al een voorzichtige weg gezocht wordt om toch even enigszins te Zijn dan is dat moment er voor de sub. De beleving van pijn lijkt een nog sterkere koppeling te hebben met vertrouwen dan ik me ooit gerealiseerd heb. Nu vertrouwen beschadigd is kan ik mijn lichaam en ziel niet zomaar meer openstellen, er zijn deuren dichtgegaan. Ik ben verdrietig om het gemis. Ik voel de dwalingen van de sub, ik voel de enorme frustraties van de masochiste.

Het is geen kwestie van een stap zetten en maar gewoon over me heen laten komen, dat pad ken ik en ik weet waar ze naartoe leidt…lege overgave. Op dit moment verkies ik geen overgave boven een lege overgave. Dan maar dwalingen, gemis en verdriet.