Gebroken met de Dans

Nu Dansen in Zijn is komen stil te staan, is het missen van de dans het minst pijnlijk.
Het is dit huidige Zijn dat me eenzaam en verdrietig stemt. Ervaren dat delen is als op blote voeten lopen door scherven zonder te voelen, de dofheid van niet voelen is scherper dan de sterkste pijn. Het van binnen loslaten en afscheid nemen, van een afstand zien dat ik in dat rouwproces zit, terwijl aan de buitenkant alles gewoon lijkt door te gaan. Daar is nog een Zijn maar ik maak geen deel meer uit van haar.

Nu Dansen een lege beweging is heb ik besloten niet meer te dansen, voorlopig niet. Zolang mijn Zijn een lege plek is, kan ik niet dansen. Zolang er geen vuur is kan ik me niet laten leiden door mijn eigen passie. Misschien is dit een andere passie, de andere kant van passie. Een leegte waarin een wind wervelt, ze rukt en trekt aan de luiken van Zijn maar die geven geen gehoor. Ik hoor de wind, ik ben de wind maar ik voel de gespletenheid. Er is geen geheel meer.

Nu Zijn geen podium voor mijn dansen biedt, geen connectie met jou maar vooral niet met mezelf kan vinden, heb ik de afscheid genomen van de fysieke connectie met mijn Dansen in Zijn. Mijn o-ring heb ik opgeborgen, mijn trouwring weggelegd.

Ik wil geen uiterlijke schijn die tegenspreekt wat er innerlijk stuk gegaan is. Misschien komt er ooit een moment dat het goed voelt ze weer te dragen, dan is het een goede keuze ze weer om te doen. Nu ik ze heb afgedaan is er een zwaarte weggevallen in mijn gevoel, is er meer ruimte om verdrietig te mogen zijn. Ruimte voor het Zijn waar ik nu ben, met het verdriet en de pijn, met een open deur naar een leeg pad. Of ik dat pad ga betreden weet ik niet, dat ze er ligt zegt iets over het niet nemen van beslissingen die deuren dichtgooien. Grotere stappen dan dat kan ik nu niet zetten.